‫پروردگارا، به برکت پسرت،
‫نیروی روح‌القدس را به فراوانی بر این آب بریز
‫تا همه آنان که با مسیح مردند، با او برای زندگیی نو برخیزند.
‫پسرت، با تو زنده است و تا ابد همراه تو فرمانروایی میکند.
‫آمین.
‫به نام پدر، پسر و روح‌القدس. آمین.
‫الان خدا زندگی خودش را با این کودک سهیم خواهد شد.
‫شما را دعوت میکنم با شادی در این جشن مقدس شرکت کنید.
‫«تیم ترجمه ی کُریا تایمز با افتخار تقدیم میکند»
‫پدرخوانده و مادرخوانده،
‫که در راه ایمان، راهنمای این کودک خواهند بود،
‫امروز در اینجا حضور دارند؟
‫من اینجام!
‫مادرخوانده کودک در خدمت شما حاضر است.
‫اون کیه؟
‫خاله، عمو، ببخشید یه ذره دیر کردم.
‫خیلی وقته ندیدمت دخترعمو! هی، آبجی!
‫این زن واقعا مادرخوانده بچه ست؟
‫بله، ایشونن
‫از اقوامه و قراره مادرخوانده بچه باشه.
‫مادرخوانده، لطفاً بچه را در آغوش بگیرید
‫تا مراسم را ادامه بدیم.
‫به نام پدر،
‫پسر
‫و روح‌القدس،
‫آنْجِلا را غسل تعمید میدهم.
‫آمین.
‫مو هی، واقعاً عقلت را از دست دادی؟
‫چطور جرئت کردی بیای اینجا!
‫جلوی کشیش گفتی از اقواممونه.
‫اون موقع توی مقاله هم همینو گفتی.
‫پس اومدی که از حق ‌و ‌حقوقت به عنوان عضوی از این خانواده استفاده کنی؟
‫با دسته گل اومدی مراسم تعمید برادرزاده‌ات؟
‫به هیچ وجه
‫من از خانواده شما نیستم. هیچ نسبتی با هم نداریم.
‫چون من چا مو هی نیستم.
‫چی؟
‫ دو را می‌ام.
‫دو را می؟ اومدی برای فیلمبرداری یا چیزی شبیه به این؟
‫حدس میزنم فیلم رو ندیدی خانم.
‫اگه برای فیلمبرداری اومده بودم که گل نمیوردم.
‫توی فیلم، دو را می چیز دیگه‌ای میاره.
‫مثلاً چی؟
‫مرده‌ها رو.
‫اون مرده‌هایی رو زنده میکنه که دشمنانش از اونا بیشتر از هر چیز دیگه ای میترسن.
‫برام سواله...
‫شما دو نفر
‫از کدوم مرده ها...
‫بیشتر از همه میترسید.
‫مو هی، به هر حال
‫یادت میاد پدر و مادرت چطوری مردن؟
‫بازم باید مثل اون موقع بگم «نه»؟
‫خوبه.
‫خودمو به نادونی میزنم و برات لبخند میزنم. همونجوری کریه و زننده مثل اون موقع.
‫پس اینطوریه؟
‫خب، بعضی چیزها بهتره تو تاریکی باقی بمونن.
‫هم برای صلاح خودِ ما
‫هم برای صلاح خودت.
‫اگه میخوای قضیه همینطور بمونه، ازش فاصله بگیر.
‫اگه بازم یهو پیدات بشه و اذیتش کنی،
‫ممکنه هر لحظه منفجر بشه
‫بوووم!
‫- چرا تو... ‫- خب...
‫این دختر
‫دیگه آشغالی نیست که بتونید قایمش کنید.
‫یه بمب ساعتیه که میتونه همه رو با خودش پایین بکشه.
‫باشد که لطف بی‌کران خدا شامل حالتان شود
‫و به بهشت بروید.
‫آمین.
‫میشه این عشق رو ترجمه کرد؟ ‫:::: @KoreaTimes ::::
‫سلام، دو را می‌ام.
‫دو را می؟
‫دو را می، هان؟ فکرشو هم نمیکردم اون آدم معروف رو اینطوری ببینم.
‫اوه، اون یکی نه.
‫اون زامبیه خیلی ترسناکه.
‫ اون نه، بلکه همون دو را می‌ که فقط تو میشناسی.
‫همون دیوونه... توی ذهنِ چا مو هی.
‫همونی که میگن نباید شب‌ها تنهاش بذاری؟
‫پس یادت مونده.
‫تو همونی هستی که اسمت رو بارها شنیدم.
‫ولی بخوام از روی لباست قضاوت کنم،
‫اونقدرا هم ترسناک به نظر نمیایی.
‫هرچند معمولی هم نیستی.
‫نظرت چیه؟ خیلی قشنگه، نه؟
‫ عکاسی داشتم.
‫ عکاسی...
‫شنیدم امروز صبح به موقع رسیدی سر صحنه عکاسی.
‫اصلاً... چطوری اومدی تو؟
‫رمز رو زدم.
‫وقتی پشت سر اون رمان‌نویس اومدم تو، دزدکی نگاه کردم و یاد گرفتم.
‫برای یه آدم دیوونه، خیلی ریزبین هستی. رمز رو همه چیزای دیگه رو یادت مونده.
‫چا مو هی اینجوریه. آدم حیله گری عه.
‫مزخرفه، مگه نه؟
‫آره. به لطف شما حس خیلی بدی دارم.
‫میتونی صمیمی حرف بزنی. من حتی رمز درت رو هم میدونم.
‫من معمولاً به کسایی که تازه ملاقات کردم «تو» نمیگم و تند حرف نمیزنم،
‫ولی اگه تو میگی، قبول.
‫بسه دیگه.
‫با هر نیتی که اومدی،
‫من دیگه با تو هم‌بازی نمیشم.
‫پس بیخیال شو و برو.
‫مسخره بازی نیست. لطفاً گمشو.
‫نمیخوام با تاکسی برم.
‫نمیشه خودت منو برسونی؟
‫جو هو جین.
‫هی، هو جین.
‫عزیزم؟
‫عزیزم، چون دیروز ولت کردم از دستم عصبانی؟
‫اونموقع که توی کانادا ولت کردم هم بخشیدی.
‫چرا الان ناز میکنی؟
‫بامزه قشنگم.
‫باشه. تاکسی که اومد، بیا بریم خونه من.
‫یه بطری شراب عالی دارم. بازش کنیم و حال و هوامون رو عوض کنیم؟
‫میتونیم اون آهنگ رو گوش بدیم.
‫هر چی بیشتر گوش میدم، بیشتر ازش خوشم میاد.
‫یکم دیگه تاکسی میرسه. وقتی رسید، سوار شو و برو خونه.
‫چرا منو میفرستی برم؟ بالاخره که برمیگردم.
‫بله قربان.
‫ما بیرون منتظریم. بله.
‫بله.
‫بله، میبینمتون. همینجام.
‫خیلی خب.
‫خانم چا مو هی.
‫خانم چا مو هی!
‫خانم چا...
‫لطفاً یه لحظه صبر کنید. مسافر من نیستم.
‫خانم چا مو هی.
‫واسه من نیست. اون داخلِ... خانم چا مو هی!
‫خانم چا مو هی!
‫تاکسی منتظره.
‫کاملا جدیم، دست بردار و برو خونه.
‫اگه نری بیرون، پلیس خبر میکنم که بی‌اجازه وارد شدی.
‫عشقم؟
‫ترسوندمت؟
‫جو هو جین، با این میخوابی؟ سلیقه‌ت اینه؟
‫خیلی باحاله.
‫مال داداشمه.
‫اون رو برای شستن گذاشته بودن. چرا پوشیدیش؟
‫همین الآن پسش بده. بده...
‫دوسش دارم. امشب با این میخوابم.
‫چرا؟ آخه چرا باید اونو موقع خواب بپوشی، خانم چا مو هی؟
‫پس لخت بخوابم بهتره؟
‫اوه، اون که خیلی هیجان‌انگیزه!
‫تاکسی‌ منتظره.
‫پاشو برو دیگه. اگه دوستش داری برش دار، مال خودت.
‫روز خیلی پرمشغله‌ای داشتم. خیلی خستم.
‫فکر میکنی کجا...
‫- حتی فکرشم نکن که بخوابی. ‫- درست میگی.
‫باید قبل خواب دوش بگیرم. اول برم دوش بگیرم؟
‫نمی‌تونی.
‫- اوکی. اول تو برو حموم. ‫- خانم چا مو هی!
‫بهت گفتم. من اون نیستم.
‫هی.
‫بعد از کاری که کرد چطور میتونه بیاد اینجا؟
‫بله آقا. معذرت میخوام.
‫لطفاً یه لحظه صبر کنید.
‫الان میاد بیرون.
‫خیلی خب، باشه.
‫پس بیا حرف بزنیم، خانم دو را می.
‫خانم دو را می، اون شما رو فرستاده تا کثافت کاری هاش رو جمع کنید
‫چون خودش جرئت نداشت به خاطر دیروز عذرخواهی کنه؟
‫من برای عذرخواهی نیومدم.
‫اومدم بهت بگم که هیچ‌وقت عذرخواهیش رو قبول نکن،
‫حالا هرچی میخواد بشه.
‫به صلاح خودته.
‫شما دوتا قراره با هم برید ایتالیا.
‫دارم بهت توصیه میکنم تا تحت تاثیرش قرار نگیری.
‫ممنون بابت توصیه، ولی نیازی ندارم.
‫من به ایتالیا نمیرم.
‫دارم دنبال یه مترجم میگردم که جاش رو بگیره.
‫دارم میرم کنار تا قاطی ماجرا نشم.
‫من بابت دیروز عصبانی‌ام،
‫ولی میفهمم که شاید یه کاری پیش اومده.
‫و هر چقدر هم که این وضعیت مسخره باشه،
‫میتونم بذارمش پای مسخره بازی هات.
‫با این حال، من
‫ مخالف آدمایی ام که بر اساس حال و هوای خودشون
‫احساسات بقیه رو نادیده میگیرن
‫نه. اگه بخوام دقیق‌تر بگم، از همچین آدمایی متنفرم.
‫اینکه بار احساسی ات رو سر یه نفر خالی کنی و انتظار داشته باشی اون حملش کنه،
‫خودش یه جور تهدید و آزاره.
‫از دید من، رفتار تو با من
‫مثل رفتار یه بچه‌ست که سر یه اسباب بازی قشقرق راه انداخته.
‫من هیچ میلی به بازی ندارم، پس مجبورم ازت دوری کنم.
‫خودت گفتی قبل از حرف زدن فکر میکنی.
‫پس حرفت اینه که
‫ از چا مو هی متنفری.
‫درسته.
‫دیگه نمیخوام نزدیکم باشی.
‫تمام تلاشم رو میکنم تا ازت دوری کنم.
‫هیچ قصدی هم ندارم که نظرمو عوض کنم.
‫فکر کردنم تموم شد.
‫اوکی، پس قطعیه ‫نظرت رو عوض نکن.
‫تموم شد.
‫چی تموم شد؟
‫زنگ هشدار.
‫برای احتیاط بهت دارو دادم.
‫اگه تو و چا مو هی اینجا همدیگه رو میدیدید ممکن بود قضیه پیچیده شه.
‫هنوز ادعا میکنی دو را می هستی؟
‫آره. پس اگه چا مو هی رو دیدی، حرفی از امروز نزن.
‫پس واقعاً جدی هستی که...
‫خوب بخوابی.
‫و به قولی که امروز دادی پایبند باش.
‫برگردیم سر همون اسباب‌بازی.
‫به نظرت بچه‌ای که هیچ‌وقت اسباب‌بازی نداشته چه حسی داره؟
‫شاید اولین باره که چیزی رو میخواد،
‫و بلد نیست چطور رفتار کنه.
‫اونموقع هم بهش میگی قشقرق؟
‫برای همینه که من ظاهر شدم. چون اون خیلی بیچاره‌ست.
‫بیدار شدی؟
‫امروز همون روزیه که قرار بود بیام اینجا زندگی کنم.
‫درسته.
‫نتونستم باهات تماس بگیرم، واسه همین با رمزی که داده بودی اومدم تو.
‫تعجب کردم که خونه بودی.
‫چرا اینجا خوابیدی؟ مشروب خورده بودی؟
‫مشروب...
‫فعلاً وسایلم رو بردم داخل.
‫زیاد وسایل ندارم.
‫زولپیدم، ترازودون، راملتئون - قبل خواب مصرف شود
‫برای احتیاط بهت دارو دادم.
‫یعنی واقعاً بهم دارو داده؟
‫اینا قرص خوابن.
‫چرا منو خوابوند؟
‫اگه تو و چا مو هی اینجا همدیگه رو میدیدید ممکن بود قضیه پیچیده بشه.
‫چطور ممکنه قضیه پیچیده بشه وقتی اومده بود منو ببینه؟
‫گرچه واقعاً مثل یه آدم دیگه رفتار میکرد.
‫آقای جو.
‫وسایلم رو میذارم تو اتاقم.
‫آره، حتما.
‫یه سؤال...
‫خانم چا مو هی
‫تا حالا شده جلوی شما هم خودشو دو را می معرفی کنه و شوخی‌ کنه؟
‫همیشه همین کارو میکنه. «حواست باشه، من دو را می‌ام.»
‫از این حرفا.
‫واقعاً؟
‫علاوه بر این، همه دوستش دارن وقتی ادای دو را می رو درمیاره.
‫دیروز سرِ صحنه خیلی موفق بود. همه میگفتن «دو را می بهترینه».
‫مو هی هم خیلی حالش خوب بود.
‫آهان، لباس!
‫یادم رفته بود.
‫چرا؟ مگه اتفاقی افتاده؟
‫مو هی همینطوری با لباس عکاسی رفت.
‫پس معمولا مردم با لباس عکاسی
‫صحنه رو ترک نمیکنن؟
‫حتماً که نه.
‫گفت اونقدر خسته بوده که رفته خونه و خوابیده.
‫اینو گفت؟ خودتون ندیدید که...
‫الان حالش خوبه؟
‫یه کم پیش باهاش حرف زدم، الانم داره پیلاتس کار میکنه.
‫پیلاتس؟
‫مو هی، امروز واقعاً داری سخت میگیری.
‫مغزم حسابی شلوغه.
‫فقط میخوام حواسم به ورزش باشه.
‫راجع به مترجم جایگزینی که خواستی.
‫یه دوست ژاپنی دارم به اسم یوکو،
‫ولی ایتالیاییش چندان قوی نیست.
‫اما وقتش آزاده.
‫خیلی خوبه. ممنون.
‫قابلی نداشت.
‫من تو رو میشناسم.
‫تو از اون آدمای بی‌مسئولیت نیستی که کار رو نصفه‌کاره ول کنن. پس چرا؟
‫ممکنه به خاطر دو را می باشه؟
‫اسمش چا مو هی ئه.
‫بهش نگو دو را می. گمراه‌کننده‌ست.
‫حرف از چا مو هی شد،
‫فکر میکردم دو رامی زندگیش رو دگرگون کرده،
‫ولی ظاهراً از اول پولدار به دنیا اومده.
‫اگه خانواده‌ش یه بنیاد آموزشی دارن،
‫شاید با پدربزرگ تو روابطی داشته باشن.
‫چرا داری پدربزرگ مرحوم منو میاری وسط؟
‫آموزش و انتشارات جدايی‌ناپذیرن، مگه نه؟
‫الکی شایعه پراکنی نکن.
‫به هر حال، اون چا موهی... ظاهراً قاشق نقره به دهن به دنیا اومده.
‫خیلی بهش حسودیم میشه.
‫به نظرت بچه‌ای که هیچ‌وقت اسباب‌بازی نداشته چه حسی داره؟
‫«چه زنده باشه چه مرده، لطفاً با ما تماس نگیرید.»
‫ولی راستی،
‫واقعا چرا داری ول میکنی
‫تو رو ول کرده؟
‫آره، فرض کن کاشته شده باشم و ولم کردن باشن،
‫ناراحت شده باشم، مست کرده باشم، افتاده باشم،
‫و توی عصبانیت از کارم استعفا داده باشم،
‫ این یه راه منطقی برای تموم کردن رابطه نیست؟
‫باشه، پس چی غیرمنطقیه؟
‫دارو خوروندن به کسی که میخواد رابطه رو تموم کنه،
‫و بعدش با حالِ خوب رفتن به کلاس پیلاتس.
‫چی؟
‫این روانی کیه دیگه؟
‫دو را می عه؟
‫سلام، من دو را می‌ام.
‫لطفاً هر چه سریع‌تر با یوکو تماس بگیر.
‫بهش بگو میخوام هر چه زودتر تصمیمشو بگیره.
‫ما موقع پروازش به ایتالیا ازش فیلم‌برداری نمیکنیم،
‫پس میتونید راحت سفر کنید.
‫عالیه.
‫در مورد محل اقامت،
‫ما یه ویلای کامل توی ایتالیا رزرو کردیم، درست مثل کانادا.
‫این بار، هیرو هم با ما میمونه
‫این همه مقاله درباره خانواده مو هی منو به فکر فرو برده.
‫چطوره اون و هیرو وقتی توی ایتالیا هستن درباره خانواده‌هاشون صحبت کنن؟
‫اگه بشه، مثلا میتونن با خانواده هاشون تماس تصویری با بگیرن.
‫خیلی متأسفم،
‫ولی اون چندان باهاشون رابطه‌ی نزدیکی نداره، واسه همین فکر نمیکنم موافق باشن که تو تلویزیون دیده شه.
‫که اینطور؟
‫پس کاریش نمیشه کرد.
‫در مورد هیرو، از تیمش پرسیدم،
‫میگن کشته و مرده‌ی خواهرزاده شه.
‫مردِ بدقلقی‌ئه،
‫ولی ظاهراً عاشق خواهرزاده‌شه.
‫واقعاً؟
‫پس باید قبل از قرار امروزمون یه هدیه واسه خواهرزاده‌ش آماده کنیم.
‫قراره هیرو رو ببینین؟
‫امروز؟
‫اون سئوله. نمیدونستین؟
‫نمیدونستیم.
‫- دوست دارین بیاین؟ ‫- نه!
‫اون واسه کار شخصی اومده!
‫نباید بهش سر بزنیم. اصلاً کار درستی نیست.
‫خواهرزاده هیرو پنج سالشه.
‫شخصیت مورد علاقه اون بچه «پاور تاندر آبی»‌ئه.
‫رنگ مورد علاقه‌ش هم آبیه.
‫اگه به خاطر دختر بودن براش چیز صورتی بگیرید، خوشش نمیاد.
‫متوجه شدی؟ صورتی نه، آبی.
‫فقط محض اطلاعتون.
‫آبی؟ حله.
‫مو هی میاد واسه مصاحبه‌ش، مگه نه؟
‫بله، الان میرسه.
‫تهیه‌کننده شین کجاست؟
‫هنوز نیومده.
‫شنیدم تمام شب داشت ادیت میکرد و تازه صبح رفته خونه.
‫آهان.
‫تهیه‌کننده شین جی‌ سون
‫بیا بیرون. باید حرف بزنیم.
‫کجایی؟
‫من پایینم.
‫بیا بالا. منتظرم.
‫آره، بهتره قبل از اینکه سر کار ببینمش همه چی رو تموم کنم.
‫همینه.
‫بیا از کاری که کردم طفره نریم.
‫الان میام.
‫شما پیک نیستید.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫بهم گفتن بیام بالا...
‫عزیزم، منتظر کسی بودی؟ بیا بیرون.
‫کمکی از دستم برمیاد؟
‫هیچی. ممنون.
‫وای، چه حرومزاده‌ای.
‫بهم گفت بیام بالا فقط واسه اینکه اونو ببینم؟
‫من که اصلاً قصد نداشتم خودم رو بهش بچسبونم.
‫مشترک مورد نظر خاموش است. ‫پس از شنیدن صدا، پیغام خود را بگذارید.
‫ممکن است هزینه دریافت پیغام از شما کسر شود...
‫گوشیشو جواب نمیده.
‫چرا نمیاد بالا؟
‫بیخیال. میشه لطفاً در موردش صحبت کنیم؟
‫من اون زنه رو نمیشناسم. فقط صداشو شنیدم.
‫- واقعاً نمیشناسیش؟ ‫- واقعاً نه!
‫- تو چشمام نگاه کن عزیزم. ‫- دستم رو ول کن.
‫بیخیال دیگه، چرا روز اسباب‌کشی الکی دعوا میکنیم؟
‫مگه ما سه هزار روزه با همیم! هی صبر کن، اون رو من خریدم!
‫یو جونگ!
‫الان دارم میرم با گروه تولید حرف بزنم
‫فوری بهت زنگ میزنم. بای.
‫مو هی! لباس رو آوردی؟
‫- ببخشید. دیروز خیلی حالم بد بود. ‫- مشکلی نیست، امروز پسش میدم.
‫ببخشید زحمت شد برات.
‫چیزی نیست.
‫یه چیزی اینجاست.
‫- این چیه؟ ‫- تو نمیدونی؟
‫نه. این چیه؟
‫«مهربانی، با من»؟
‫انگار یه برگه‌ی کنده شده از یه کتابه.
‫سلام، آقای جو.
‫این یه شعره.
‫ این شعر رو نمیشناسید؟
‫نه.
‫تا حالا نشنیدمش.
‫نشنیدید؟
‫نه.
‫من زیاد با شعر آشنا نیستم.
‫ولی این اینجا چیکار میکنه؟
‫شاید آخرین نفری که اینو پوشیده، بدون شستن پسش داده.
‫فراموشش کن. مو هی، بریم بالا.
‫باشه.
‫آقای جو هو جین.
‫میخواستم اینو بگم.
‫متأسفم.
‫واقعاً بابت همه چیز متأسفم.
‫اومدم بهت بگم عذرخواهیش رو قبول نکن،
‫حالا هرچی میخواد بشه.
‫یونگ وو.
‫بله؟
‫خانم چو بهم گفت
‫که وقتی بریم ایتالیا یه فستیوال واقعی میبینیم.
‫چه خوب.
‫حتی قراره تاکستان‌ها و قلعه‌های قدیمی رو هم ببینیم.
‫اگه من نرم،
‫نمیتونم هیچ‌کدوم رو ببینم.
‫و احتمالاً دیگه هیچوقت اون رو هم نمیبینم.
‫ :::: کانال تلگرام کُریا تایمز :::: ‫ :::: @KoreaTimes ::::
‫هی، یونگ وو.
‫فرض کن
‫اوضاع اونقدر سخت بشه که بخوای همه‌چیز رو ول کنی.
‫تصور کن یه پلک بهم بزنی
‫و ببینی یکی همه‌ی کاراتو انجام داده. چه حسی پیدا میکنی؟
‫حسابی ازش تشکر میکنم.
‫مگه نه؟
‫پس طبیعیه که یه جورایی سپاسگزار باشم.
‫منظورت دو را می عه؟
‫چی؟
‫همونطور که گفتی، توی یه چشم برهم زدن، دو را می ازت یه سوپراستار افسانه‌ای ساخت.
‫راست میگی.
‫اگه بهش فکر کنی، تقریباً غیرقابل باوره.
‫وقتی تو توی تخت خوابیده بودی، دو را می یه کار شگفت‌انگیز کرد.
‫حق با توئه.
‫و من هیچ کاری نکردم.
‫هیچی هم ازش یادم نیست.
‫وقتی دلت نمیخواد کاری رو انجام بدی،
‫تصور کن فقط چشماتو ببندی و بگی،
‫«دو را می، مشقامو بنویس»، یا «دستشویی رو تمیز کن»، و انجام بشه.
‫ای کاش واقعیت داشت.
‫ولی واقعیت داره.
‫هیچ کاری از دستم برنمیاد.
‫باید همه‌ چی رو ول کنم؟
‫توی یه چشم برهم زدن، ‫همه‌ چی رو انجام داده بود.
‫درست مثل اتفاقیه که اونموقع افتاد؟
‫اشکالی داره همینطوری ادامه بدم؟
‫سلام، به کره خوش اومدید
‫ممنونم
‫اونا اصلاً نمیتونن باهم ارتباط برقرار کنن، پس اگه تو نباشی چطور حرف بزنن؟
‫باید بتونن.
‫فقط برای یه مدت کوتاه بود،
‫ولی هیرو سخت تلاش کرده تا بتونه مستقیم باهاش حرف بزنه.
‫این
‫یه هدیه برای خواهرزاده‌تون عه.
‫چطور باید بگم؟
‫هدیه
‫این یه هدیه برای خواهرزاده تونه
‫ممنون بابت هدیه. قطعا خوشحال میشه.
‫شما کره‌ای بلدین؟
‫یه کم خوندم.
‫وای، عالیه.
‫الان خجالت میکشم. هیچی ژاپنی بلد نیستم.
‫منم باید میخوندم.
‫یکم آروم. مهارت شنیداریم خیلی خوب نیست.
‫باشه، آروم حرف میزنم.
‫امکان داره مست بوده باشه و بهش توهین کرده باشه؟
‫منم دارم به همین فکر میکنم.
‫گفت که از خودِ خانم چا مو هی میپرسه.
‫حرفی که اون روز بهم زدی
‫چی بود؟
‫من واقعاً... یادم نمیاد.
‫ببخشید.
‫اون روز، داشتید مستقیم تو چشمام نگاه میکردید.
‫چی داره میگه؟ فکر کنم واقعاً فقط یه کم خونده باشه.
‫باید بفهمم چی بهم گفتید، بعدش بپرسم چرا اون کارو کردید.
‫اصلاً متوجه نمیشم چی میگید.
‫تو،
‫به من.
‫بوس!
‫بوس؟
‫- من؟ ‫- آره.
‫بیخیال. دروغ میگید.
‫دروغ، *«گورا»*. ‫من حداقل این کلمه رو بلدم، *«گورا»*.
‫دروغ؟
‫تویی که دروغ میگی! ممکن نیست یادت نباشه!
‫اگه میگفتی مست بودم و روتو کثیف کردم، باور میکردم، حتی اگه یادم نمیومد.
‫ولی ممکن نیست من... چنین کاری با تو کرده باشم.
‫حرفت رو نمیفهمم، ولی معلومه داری انکار میکنی.
‫خیلی آزاردهنده‌ست. ‫بیا نانامی رو صدا بزنیم.
‫نه. لازم نیست.
‫فکر کنم همون چیزی که میخواستم بدونم رو فهمیدم.
‫من کره‌ای یاد گرفتم،
‫با این امید که کمک کنه یادم بیاد اون روز چی گفتی.
‫که نشد، واسه همین اومدم اینجا که از خودت بپرسم.
‫اما فکر کنم ‫چیزی که واقعاً میخواستم مطمئن بشم
‫اون حرفایی نبود که اون روز زدی...
‫بلکه احساسات بود.
‫چه یادت باشه چه نه،
‫معلومه که اون کار رو از روی علاقه به من انجام ندادی.
‫شاید این مانع زبانی چندان بد نباشه.
‫اگه حرفام رو میفهمیدی، هیچ‌وقت نمیتونستم اینجوری راحت باهات حرف بزنم.
‫معذرت میخوام
‫غذات رو بخور.
‫تو پرداخت میکنی
‫باشه
‫یعنی همه این کارها رو دو را می کرده؟
‫ولی چرا؟
‫ واقعاً لازمه همه‌ چی رو ول کنم؟
‫اگه همه‌ چی رو بذارم کنار، تو چیکار میکنی؟
‫اگه همین الآن، همینجا، چشم‌هام رو ببندم،
‫چیکار میکنی؟
‫مهربانی، با من
‫داری عالی پیش میری.
‫تو تنها کسی هستی که از وجودِ منتقد درونیِ من خبر داره.
‫پس همین‌طوری که داری پیش میری... از چا مو هی حمایت کن.
‫تا اجازه نده دو را می برنده شه.
‫خانم چا مو هی، کجایی؟ بیا همدیگه رو ببینیم.
‫احتمالاً خودت میدونی، ولی باید یه چیزی رو بررسی کنم.
‫مهمه، پس حضوری حرف بزنیم.
‫هی، قول دادی ‫به چا مو هی چیزی نگي.
‫عزیزم، چرا داری این کارو میکنی؟ گفتی نظرت عوض نمیشه.
‫خانم...
‫دو را می؟
‫الان سرم شلوغه. فعلاً.
‫خانم دو را می. خانم دو...
‫داره دیوونم میکنه.
‫ممنون بابت غذا.
‫ هر وقت اومدی ژاپن، مهمون منی.
‫ولی فکر کنم این رو هم نفهمیدی.
‫صحبتتون چطور پیش رفت؟
‫شما دوتا که اصلاً زبان همدیگه رو نمیفهمین.
‫پاسپورت چا مو هی دست توئه، درسته؟
‫آره، چون دو روز دیگه پرواز داریم به ایتالیا.
‫پسش بده.
‫من اول راهی ایتالیا میشم.
‫حتما. چی؟
‫تو هم بعداً بیا اونجا.
‫مو هی؟
‫ایتالیا
‫پاپاگو
‫لعنتی
‫بهش گفتم زنگ نزنه.
‫عزیزم، چیشده؟ ‫چرا دوباره زنگ میزنی؟
‫کجایی؟
‫خودت گفتی همدیگه رو ببینیم. الآن کجایی؟
‫اگه بهت بگم، میای اینجا؟
‫قصدش رو دارم، ولی پیدات نمیکنم.
‫اگه دستت رو ببری بالا، ‫شاید بتونم ببینمت.
‫بیا پیدام کن.
‫باید از یه چیزی مطمئن بشم.
‫تو همون «منتقدِ درونیِ» خانم چا مو هی هستی؟
‫آره، همونم.
‫ولی همه‌ش سازنده بود، برای خیرِ خودش.
‫و برای خیرِ تو هم بود، میدونی که.
‫اون فقط دردسر بود. دوری کردن ازش عاقلانه بود.
‫از صمیم قلب، منم واقعاً میخواستم ازش دوری کنم.
‫امیدوار بودم هیچ‌وقت مجبور نشم با «تو» رسمی سلام و علیک کنم.
‫اصلاً از دیدنت خوشحال نیستم،
‫خانم دو را می.
‫یعنی مو هی الآن ایتالیاست؟
‫خوش به حالش. ‫فیلمبرداری با مسافرت فرق داره.
‫آخرین باری که تنهایی رفتم سفر کی بود؟
‫ملاقاتش با هیرو چطور بود؟
‫والا، فکر کنم یه کمی دعواشون شده.
‫هیرو وقتی داشت از رستوران میرفت بیرون، خیلی خوشحال به نظر نمیرسید.
‫اومدم. ‫کلی ادیت زدی؟
‫- آره. ‫- یونگ وو باز برامون خوراکی آورده.
‫ماکارونن، همونایی که دوست داری. بخور.
‫بابت اینا خیلی ممنون.
‫هی، اون فیلم‌هایی که گفتم رو گشتی پیدا کنی؟
‫- یه مشکل کوچیک حق نشر داریم. ‫- چطوری حلش کنیم؟
‫- فیلم دیگه‌ای پیدا کنیم؟ ‫- خامه‌اش خیلی خوشمزه‌ست.
‫پس من میرم.
‫- صبر کن، میخوای بری؟ ‫- آره.
‫یونگ وو داره میره.
‫بابت اینا ممنون.
‫خداحافظ، و بازم ممنون.
‫پس وقتی عصبانی میشی تماس‌ها رو نادیده میگیری؟
‫آره.
‫زیاد اهل دعوا نیستم.
‫اگه لازم باشه دعوا میکنم.
‫حتی اگه یه کم کتک بخورم.
‫بیا بزن. تحملش رو دارم.
‫من از دست تو ناراحت نیستم، یونگ وو.
‫از دست خودم عصبانی‌ام.
‫گیج شدم و با آدمِ اشتباهی دعوا راه انداختم.
‫لطفاً فقط در نظر بگیر مثل این بوده که
‫تصادفی به یه رهگذر عصبانی تنه زدی و رد شدی.
‫بیا فقط... با عذرخواهی من تمومش کنیم.
‫یعنی داری رابطه‌مون رو تموم میکنی؟
‫«رابطه»؟ ما که اصلاً باهم نبودیم.
‫در واقع فقط یه رابطه یه شبه بود. یه ماجرای گذرا.
‫من از اون آدما نیستم.
‫من از اون آدم‌هایی نیستم که راحت با یکی ‫بخوابن و بعدش بیخیال راه خودشون رو برن.
‫منم در موردت همچین فکری نمیکردم.
‫تا جایی که من میدونم، ما از همون شب رابطه‌مون شروع شد.
‫اگه تموم شده، پس تو داری تمومش میکنی.
‫ووااووو.
‫من میخواستم قضیه رو یه برخوردِ تصادفی در نظر بگیرم و بیخیال شم،
‫ولی تو انگار واقعاً دنبال درگیریی.
‫هی. پس بیا واقعیت‌ها رو روشن کنیم.
‫تو رابطه یه شبه نداری، ولی همزمان با دو نفری؟
‫همزمان دو نفر؟
‫بهم گفتی بیام بالا که اون زن رو تو خونه‌ت ببینم.
‫اگه هم با اون زنی و هم با من، پس تو داری خیانت میکنی.
‫من به نظرت انقدر سهل‌الوصولم؟
‫اینه که میخوای با من باشی در حالی که دوست‌دختر داری؟
‫- بیخیال. ‫- تو اون روز اومدی خونه‌م؟
‫بهت گفتم بیا پایین، ولی تو گفتی بیام بالا.
‫من نقل مکان کردم.
‫من دیگه اونجا زندگی نمیکنم.
‫پس واسه همین بود که بعد از اینکه گفتی میای بالا دیگه جواب زنگ‌هام رو ندادی.
‫من اینجا منتظر بودم.
‫میدونستم تا دیروقت ادیت میزنی، واسه همین برات قهوه آوردم.
‫میتونم ازش بخورم؟
‫داشتم سکته میکردم. ‫فکر کردم داری ولم میکنی.
‫پس یعنی دیگه ولم نمیکنی؟
‫حرفی ندارم. ‫حس میکنم... مثل اینه که یه مشت محکم به شکمم خورده.
‫بذار منم یه کم بخورم. شاید حالم رو جا بیاره.
‫شراب سه هزار دلاری، خریدِ بی‌رویه، و یه سوئیت هتلی.
‫خیلی بی‌پروا پولش رو خرج میکنی.
‫به لطفِ من این پول رو درآورده.
‫این فرانسویه و معنای دیگه‌ای داره.
‫اون خودش احمقه
‫در هر صورت، خوبه که میبینم سطح اطلاعاتت با خانم چا مو هی یکیه.
‫به عنوان دو را می، فکر میکردم جذاب‌تر باشی، مثل شخصیت فیلم.
‫شاید «بونژور» بلد نباشم،
‫ولی اینجا فقط همین و همین برام کافیه.
‫چی، اومدی اینجا که مثل یه ابرقهرمان، دو را می رو شکست بدی؟
‫حیف شد. من که خیلی عالیم.
‫الکی این همه راه اومدی.
‫من هم قبل از اومدن اینجا تردید داشتم.
‫حتی با وجود توهمات، حالش خوب بود،
‫و حتی این بار کمکم رو نخواست.
‫و مخصوصاً دلم نمیخواست بشنوم تو... بهم «عزیزم» بگی.
‫چرا اینطوری رفتار میکنی، عزیزم؟
‫و این منو کنجکاو کرد.
‫چرا کسی مثل تو از درونش ظاهر شد؟
‫چون... من کسی بودم که جشن چا مو هی رو ممکن کردم؟
‫منم همین فکرو میکردم.
‫اینکه بعد از تصادف ‫و تغییر ناگهانیِ محیطش،
‫توهماتش که تو باشی شروع شدن.
‫- ولی فکر نمیکنم این باشه. ‫- پس به نظرت چیه؟
‫برخلاف مقالات اخیر،
‫اون خوشحال و مرفه نبود.
‫تو چی میدونی؟
‫یه چیز دیگه هم هست که بی‌اختیار فهمیدم.
‫دیدم یه زن تنها توی اتاق بیمارستان هشت تختی دراز کشیده بود
‫در حالی که خانواده‌اش میگفتن براشون مهم نیست
‫زنده بمونه یا بمیره.
‫تو گفتی اون بچه‌ای بود که هیچ‌وقت چیزی که میخواست رو نداشت،
‫درسته؟
‫شاید تو به خاطر تغییر سریع محیطش ظاهر نشدی،
‫بلکه از گذشته‌ای خیلی عمیق‌تر
‫و تاریک‌تر ظاهر شدی.
‫عجیب نیست که اینجوری مهربون بودی.
‫اون صحنه‌ی رقت‌انگیز رو دیدی.
‫اگه من درست میگم، ‫حالا داستان رو از دید خودت بگو.
‫درسته.
‫من ظاهر شدم چون اون خیلی درمونده بود.
‫پس، اگه خوشحال بشه، دیگه ظاهر نمیشی؟ ناپدید میشی؟
‫تو کاملاً هیچ تصوری نداری.
‫دارم بهت میگم، ‫این دختر هیچوقت نمیتونه خوشحال باشه.
‫چرا نه؟
‫با من مهربون‌تر باش.
‫چی؟
‫اگه باهام مهربون باشی،
‫بهت میگم.
‫- تو بهم گفتی مهربون نباشم. ‫- ببین.
‫چی میشه اگه میل به مردن با وقتی کسی مهربونه
‫با میل به کشتن در مواجهه با مهربونی در تضاد بیوفته؟
‫اونوقت مهربونی رو باید چیکار کنه؟
‫گفتم دخالت نکن و برو، ولی اینجایی.
‫پس پذیرفتیش و به مهربونی ادامه بده.
‫در واقع زمان‌بندی‌ات عالی بود. نگران بودم اعتبار کارتم تموم بشه.
‫گردن توئه.
‫مرسی، عزیزم. خداحافظ.
‫بشین، دو را می. صبر کن، دو را می!
‫ممنون.
‫بیا. هی، این کیسه‌ها رو بگیر.
‫لعنتی، گوشیم داره خاموش میشه.
‫شارژر داری؟
‫- نداری؟ ‫- نه.
‫- نداری؟ ‫- نه!
‫ای وای. کجا گوشیمو شارژ کنم؟
‫بیا. از یکی میخوام برات شارژش کنه.
‫دنبالم بیا.
‫چقدر شیرینی تو.
‫عزیزم، صبر کن!
‫میدونی چیه؟ ‫ما همین الانم داریم صمیمی حرف میزنیم.
‫انگار خیلی بهم نزدیکیم!
‫ممکنه بتونیم پولمون رو پس بگیریم؟
‫اون خانم
‫یه سری خریدهای آنی کرده.
‫حتماً. برای بازپرداخت، ‫کارتی که باهاش پرداخت کرده رو لازم دارم.
‫بله، حتما.
‫دو را می، کارتت رو بده.
‫چی؟
‫باید پول بدم که گوشیمو شارژ کنم؟
‫چه خسیسی.
‫حتی دستشویی اینجا پولیه.
‫- ایناهاش. ‫- ممنون.
‫خیلی ممنون.
‫ممنون.
‫- این برای شماست. ‫- ممنون.
‫چرا داره اونا رو برمیداره؟ بده اونا رو!
‫نکن. تازه پول رو پس گرفتم.
‫احمق، من دوباره میخرمشون.
‫نمیتونی. بازپرداخت پول سه روز طول میکشه.
‫کارتت همین الانم سقفش پر شده.
‫گوشیت چه حالیه؟
‫به نظر میاد زود خاموش شه. حالا چیکار میکنی؟
‫کارت اعتباری محبوبت و گوشیت هر دو الآن به دردنخورن.
‫به نظر میاد گروه تولید کره‌ای بعد از نیمه‌شب برسن.
‫قبل از رفتن به هتل چیزی میخوری؟
‫چا مو هی ‫منتظرم
‫گفتی قراره اون رو خوشحال کنی. حالا رفتی پیتزا خریدی؟
‫تو دوست داشتی منظره‌ی اونجا رو ببینی.
‫رستوران خوبی این اطراف نبود، ولی تو گفتی گرسنه‌ای.
‫پس اونجا چی؟ و اونجا چی؟
‫من شاید ایتالیایی بلد نباشم، ولی چشم دارم. اون‌ها رستورانن.
‫اون جاها گرونن.
‫همون شرابی که قبلاً مجبورم کردی پولشو بدم.
‫میدونی پولش چقدر بود؟
‫کارت خوبه. فقط پیتزاتو بخور.
‫حداقل میتونستی نوشیدنی بخری.
‫حرف قبلیت رو تموم کن.
‫ واقعاً وقتی اون خوشحال شه تو ناپدید میشی؟
‫احتمالاً. ولی قطعا آسون نیست.
‫به همین خاطره که تو دائماً کامنت‌های منفی میذاری؟ تا اون هیچوقت نتونه خوشحال باشه؟
‫اون مدام تردید میکرد، پس من کمی بدقلقی کردم.
‫حتی اومدن به ایتالیا.
‫داشت شک میکرد که بیاد یا نه، پس من خودم پیش دستی کردم و اومدم.
‫پس، خلاصه‌اش اینه،
‫تو کارهایی رو انجام میدی که اون بهشون فکر میکنه ولی جرئت انجامشون رو نداره.
‫درسته.
‫اگه بفهمه من با تو ملاقات کردم، احتمالاً نتونه تحمل کنه.
‫یعنی تو از افکار درونی‌اش خبر داری.
‫برای تو خیلی بده عزیزم.
‫گفتی تمومش کردی، ولی دوباره برگشتی به همون نقطه.
‫هیچی تغییر نکرده.
‫چیزی که اون روز گفتم خطاب به تو نبود، خطاب به خانم چا مو هی بود.
‫من اینجا نیستم که اون حرف‌ها رو پس بگیرم.
‫با وجود همه‌ی این‌ها، من دلیل اومدنت به اینجام، مگه نه؟
‫میخوای من ناپدید بشم؟
‫باشه، پس یه راه بهت میگم که این اتفاق بیوفته.
‫یه راه؟
‫اگه یه قهوه داغ بخورم،
‫ممکنه اونقدر خوشحال بشه که من ناپدید بشم.
‫و اگه دو حبه قند ‫توی اون قهوه بریزی،
‫ممکنه من کاملاً محو بشم.
‫و
‫یه لحظه دیگه، وقتی اون زنگ به صدا دربیاد،
‫اون واقعاً خوشحال میشه.
‫به من اعتماد کن.
‫چاره‌ای ندارم جز اینکه بهت اعتماد کنم.
‫الآن تنها کاری که از دستم برمیاد اینه که به حرف‌هات گوش بدم.
‫فرقی نمیکنه چقدر تاریک، کثیف، احمقانه، ‫یا پیچیده به نظر برسن،
‫اگه با دقت به کلماتی که از دهانم درمیاد گوش بدی،
‫میفهمی اون‌ها از درونِ ذهن اون میان.
‫درسته.
‫چون تو همون خانم چا مو هی هستی.
‫پس بیایم با آوردنِ یه قهوه با دو حبه قند شروع کنیم.
‫منتظرش باش.
‫امیدوارم خوشحال بشی.
‫اگه همین الآن پلک بزنم،
‫تو چیکار میکنی؟
‫من واقعاً تو ایتالیام.
‫تو واقعاً اینجا منتظر بودی.
‫بیا پیدام کن.
‫منتظر میمونم.
‫اون حرف‌ها رو فهمیدم.
‫یه کم دیگه، وقتی اون زنگ به صدا دربیاد،
‫اون واقعاً خوشحال میشه.
‫به من اعتماد کن.
‫میشه این عشق رو ترجمه کرد؟ ‫:::: @KoreaTimes ::::
‫ :::: کانال تلگرام کُریا تایمز :::: ‫ :::: @KoreaTimes ::::