دزدم زدند. فکر کردم دیگه کارم تمومه.
خوشبختانه یه خانم نجاتم داد.
هی! برای دانلود سریال های آسیایی عضو چنل تلگرام ما بشین @serial_cdrama
داداش، تو تیپ من نیستی.
تابلوم کجاست؟
آها، تابلو؟
تو تابلوی منو برداشتی؟
نه، من نه.
ببین خانم...
بهت ثابت می‌کنم
که با اون دزدایی
که تابلوت رو بردن همدست نیستم.
دیگه امیدی به پس گرفتنش نیست.
یِیِه بادکنک می‌خواد!
اوه... وای خدای من! اینجا دیگه کجاست؟
این بار کجا اومدم؟
اه... این دیگه چیه؟
اشتباه نمی‌کنم. برای دانلود سریال های آسیایی عضو چنل تلگرام ما بشین @serial_cdrama
تو همونی هستی که تو عکس کنار آته ایسا از شهرداری بودی.
هی، نکنه تعقیبش می‌کنی؟
استونگ!
- الان خودمم... ایسا. - یه اسم دیگه؟
من...
اختلال هویت تجزیه‌ای دارم.
شخصیت‌های مختلفم ظاهر می‌شن چون...
در کودکی آسیب‌های روحی زیادی دیدم.
دکترم گفت...
اونا فقط دوستای خیالی نیستن.
این‌طور نیست که هر وقت بخوام بتونم شخصیت‌هامو عوض کنم.
اونا بخشی از وجودمن...
که کمک کردن زنده بمونم و با چیزایی که برام سخت بودن روبه‌رو بشم.
شخصیت‌های مختلفم...
راهی هستن که ذهنم ازم محافظت کنه.
می‌تونم بپرسم...
چی باعث ظاهر شدنشون می‌شه؟
منظورت محرکه؟
تو بدبیاری محضی!
اصلاً خجالت نمی‌کشی؟
حرومزاده!
بازم تقصیر منه؟ همیشه من مقصرم؟!
بستگی داره.
ممکنه بر اثر استرس شدید باشه،
ترس یا عصبانیت. برای دانلود سریال های آسیایی عضو چنل تلگرام ما بشین @serial_cdrama
گاهی حتی خوشحالی یا هیجان بیش از حد هم می‌تونه محرکش باشه.
حتی چیز ساده‌ای مثل...
یه بو،
یه آدم، یه مکان...
یا یه خاطره...
بیا ببینیم.
می‌تونه محرکم باشه.
چند تا شخصیت داری؟
اونایی که تا حالا دیدی...
چهار تا از شش شخصیت اصلی من بودن.
چی؟
شش تا؟
داداش...
- باز داری دوست‌دختر سابقت رو تعقیب می‌کنی؟ - این فرق داره.
می‌گم این یکی فرق داره.
یادت هست...
همون خانمی که نجاتم داد؟
آره.
دوباره همدیگه رو دیدیم.
یه چیزی درباره‌ش فهمیدم.
چی؟
مهربونه؟ شیرینه؟ بااحساسه؟
داداش، قضیه پیچیده‌ست.
پیچیده؟ چرا؟ مشکل چیه؟
بابا... اون...
یه اختلال روانی داره.
شخصیت‌های متفاوتی داره.
فهمیدم.
فکر کنم یه بار توی یه فیلم دیده بودم.
همون که درباره شخصیت‌های چندگانه بود؟
داداش...
نه نه، اون اصطلاح اشتباهه.
- اسم درستش... - ولی تو فیلم همینو می‌گفت.
می‌دونم، ولی اصطلاح درستش اینه...
اختلال هویت تجزیه‌ای، یا همون DID.
«شخصیت چندگانه» یا «شخصیت دوگانه» اصطلاح درستی نیست.
DID؟
پس واقعاً همچین چیزی وجود داره؟
تا حالا کسی رو با همچین شرایطی از نزدیک ندیده بودم.
راستی بابا...
اولین بار همین‌جا توی کافه دیدمش.
اون خانمی که اونجا نقاشی می‌کشید یادت هست؟
بذار همین‌جا بمونم!
- می‌خوام بپرم! - وای داداش، چقدر سنگینی!
ببخشید خانم.
آه، اون خودش بود؟
واقعاً؟
اون از مشتری‌های همیشگی کافه‌ست.
همونی که رفتی مزاحمش شدی؟
همون اولین باری بود که دیدمش.
خب معلومه، داداش. یه مدت نبودی.
می‌دونستم... مطمئن بودم.
هر بار که سفارش می‌ده،
یه اسم متفاوت می‌گه.
آره، یِیِه،
کاکای، تریستان و بوگارت.
وای...
یعنی تا حالا چهار تا از شخصیت‌هاش رو دیدی؟
واقعاً شگفت‌انگیزه.
هر شخصیت...
ذهن خودش رو داره،
رفتار خودش رو، و حتی لحن حرف زدنش فرق می‌کنه.
حتی چیزهایی که دوست دارن یا ازشون بدشون میاد هم متفاوته.
پس برای همین حس می‌کردم...
دارم با آدم‌های مختلف حرف می‌زنم.
برای همین...
بعضی وقت‌ها بعضی چیزها رو یادم نمیاد.
چون وقتی یه شخصیت دیگه کنترل رو به دست می‌گیره،
دیگه به اون خاطره‌ها دسترسی ندارم.
امیدوارم یکی توی دفتر چیزی نوشته باشه.
مخصوصاً وقتی اون شخصیت با من کنار نمیاد.
برای همین دلم می‌خواد همه‌مون...
با هم کنار بیایم تا همه‌چیز راحت‌تر بشه و بیشتر از اوضاع باخبر باشیم.
همین.
می‌شه این بیماری رو...
درمان کرد؟
بیشتر با جلسات روان‌درمانی کنترل می‌شه.
اختلال DID به این راحتی از بین نمی‌ره.
ممکنه تا آخر عمر همراه آدم باشه.
برای همین واقعاً دلم می‌خواد همه‌مون با هم کنار بیایم،
چون دشمن هم نیستیم.
باید یاد بگیریم کنار هم زندگی کنیم،
چون در نهایت...
همه‌مون یک نفر هستیم.
مثل اینکه بالاخره یکی دیگه نظرت رو جلب کرده.
پس رویای رفتن به استرالیا چی شد؟
فکر نکنم حوصله یه رابطه پیچیده دیگه رو داشته باشم.
تازه از یکی بیرون اومدم، یادت هست؟
درسته.
آفرین پسرم.
بهتر نیست همون برنامه‌ات رو دنبال کنی؟
هم کار، هم تحصیل توی استرالیا.
همین برنامه‌مه، بابا.
فقط باید کارهای اداریش رو انجام بدم.
بوگارت بهم گفت...
که از این به بعد اونم توی این دفتر می‌نویسه.
می‌خواد اتفاقی که افتاده رو جبران کنه...
و از همه عذرخواهی کنه.
هیچ‌وقت قصد نداشت دردسر درست کنه.
فقط می‌خواست از همه‌مون محافظت کنه.
از بقیه شخصیت‌هام هم.
می‌فهمم تو و بوگارت چه حسی دارین،
ولی بازم باید بیشتر مراقب باشین.
درسته عزیزم.
نانانگ راست می‌گه.
عزیزم، اگه یاد نگیری اوضاع رو کنترل کنی،
ممکنه خودتون رو به دردسر بندازین.
باشه، نونگ.
واقعاً می‌خوام ازتون تشکر کنم...
و همین‌طور معذرت بخوام.
ببخشید که درباره تابلو بهتون چیزی نگفتم.
نمی‌خواستم سربار کسی باشم.
یا برای کسی دردسر درست کنم.
وای عزیزم...
این‌طوری فکر نکن.
ما اینجا یه خانواده‌ایم،
باشه؟
فکر می‌کنی چرا اسم خیابونمون...
«خیابان همبستگی مردم» شده؟
پس یادت باشه همه ما پشتت هستیم.
هر وقت مشکلی داشتی، بدون معطلی پیشمون بیا، باشه؟
ما همیشه کنارتیم.
نینانگ بی درست می‌گه، آته.
هیچ‌وقت فکر نکن سربار مایی، چون ما هرگز این‌طور بهت نگاه نکردیم.
دقیقاً.
آدل درست می‌گه، ایسا.
ما همیشه...
از اینکه کمکت می‌کنیم خوشحال می‌شیم.
مخصوصاً وقتی می‌فهمیم سالم و در امانی.
ما یه خانواده‌ایم، آته. همه همدیگه رو دوست داریم.
واقعاً بابت داشتن همتون ممنونم.
و...
حق با شماست.
حتی خودم هم...
دلم می‌خواد همه شخصیت‌هام با هم همکاری کنن.
برای همین باید یاد بگیرم با همه صادق‌تر باشم.
ایسا، ممنون بابت همه فداکاری‌هایی که برای خودت و شخصیت‌هات می‌کنی.
و اینکه هنوز هم نقاشی می‌کشی.
راستی...
تابلو هنوز پیدا نشده.
سلام خانم آمارا.
نقاشی تموم شده. الان براتون میارمش.
واقعاً ببخشید، فکر کردم به موعد تحویل نمی‌رسم.
عجله‌ای نیست. هنوز وقت داری کامل‌ترش کنی.
فقط خبرم کن. خداحافظ.
باید فردا شب تحویلش بدم.
می‌ترسم اگه دیر بشه، ازم ناامید بشه.
اون تنها کسیه که به ما اعتماد کرد.
عزیزم، نگران نباش.
کمکت می‌کنیم تابلوت رو پیدا کنی.
- مگه نه؟ - حتماً!
- درسته ایسا. - صددرصد!
من و ارنا توی صفحه‌های محله و گروه‌های محلی اینترنتی اطلاع‌رسانی می‌کنیم.
من هم توی گروه‌هایی که عضوشونم درباره‌ش سؤال می‌کنم.
- من هم از مشتری‌های کافه می‌پرسم. - آره، عالیه.
منم باهات میام شورای محله.
خب، معطل نکنین. به همه پیام بدین.
تا تابلو رو پیدا کنیم.
به گروه‌هاتون پیام بدین.
- برونو هم اینجاست، اونم کمک می‌کنه. - آره، درسته.
هنوز همسایه‌ها خبری ندادن.
ولی حداقل گزارش پلیس ثبت شده.
بعدش هم فیلم دوربین‌های مداربسته رو می‌گیریم.
اون‌وقت می‌تونیم دزد تابلوت رو پیدا کنیم.
فعلاً بیا یه قهوه بخوریم.
چه می‌دونی، شاید خودِ تابلو هم پیداش شد و اومد پیشمون!
فقط امیدوارم زودتر پیداش بشه.
یه لحظه.
بله؟ کاری داشتین؟
اینجا چی کار می‌کنی؟
اینجا کافه‌ی ماست.
الان هم شیفت کاری منه.
جدی؟ تا حالا اینجا ندیده بودمت.
نکنه این فقط پوششه؟ از اول داشتی تعقیبمون می‌کردی؟
اون اینجاست؟
تابلو چی شد؟ پیداش کردین؟
نه، هنوز داریم دنبالش می‌گردیم.
صبر کن.
نکنه خودت تابلو رو برداشتی؟
شاید هم اون دو نفر رو از خودت درآوردی که شکمون رو منحرف کنی!
ها؟
شاید تابلو همین توی کافه باشه!
- هی، وایسا! اینجا حق ورود نداری. - یه لحظه صبر کن.
همکلاسی، اجازه نداری بری داخل.
مگه همدیگه رو می‌شناسین؟
منو می‌شناسی؟
داداش، همکلاسیمه.
دنبالم بودی؟
خوابشو ببینی!
بذار رد شم، فقط یه نگاه می‌کنم!
- اینجا نیست، باشه؟ - بذار خودم ببینم!
ادامه بدی، می‌بریمت شورای محله.
حق نداری بری داخل.
گفتم حق ورود نداری.
سلام ایزابل. فقط یادآوری کنم که امشب باید تابلو رو تحویل بدی.
بی‌صبرانه منتظرم ببینمش.
- فقط بذار یه نگاه بندازم. - همکلاسی، واقعاً اجازه نداری.
کاری که داری می‌کنی ورود غیرقانونیه.
حق نداری بری اونجا!
فقط یه نگاه!
عزیزم...
حرفت رو شنیدم. می‌دونم توی سرت چی می‌گذره.
مادربزرگ ایسکا...
عزیزم، می‌دونم به چی فکر می‌کنی.
ایسا؟
مادربزرگ ایسکا!
اگه به این پسر شک داری، آدل...
پس بذار اونم همراهمون برای پیدا کردن تابلو بیاد.
نه، مادربزرگ.
خودمون دنبالش می‌گردیم.
مادربزرگ؟
عزیزم...
هرچی آدم‌های بیشتری کمک کنن،
زودتر چیز گمشده رو پیدا می‌کنیم.
درسته.
ولی ما هنوز سر کاریم، ایسا.
مادربزرگ ایسکاست.
مادربزرگ؟
مادربزرگ...
مادربزرگ؟
مادربزرگ ایسکا؟
عزیزم...
اِ...
بیا، یه دستی برسون. کمکم کن تابلو رو پیدا کنیم.
- داداش، بسپارش به تو. - باشه.
مادربزرگ، گوش کن. همه‌چی رو برات تعریف می‌کنم.
من و اون دزد از اینجا رد می‌شدیم.
داشتیم با خوشی راه می‌رفتیم.
یهو گفت: «این یه سرقته!»
منم ترسیدم.
گفتم: «چرا منو می‌زنی؟ فکر کردم با هم رفیقیم!»
بعد کیف پولمو گرفت.
خواستم ازش پس بگیرم، درگیر شدیم.
بعد یه لگد محکم زد... بوم!
افتادم زمین... ولی تموم نشد.
ولم نکرد.
شروع کرد حسابی کتکم بزنه.
تق! تق! تق! تق!
منم فقط داشتم دفاع می‌کردم!
بسه دیگه! الان خودت کتک می‌خوری.
به اون بگو، نه به من.
نظر من اینه که...
این پسر راست می‌گه، عزیزم.
دیدی؟
چون تمام حرف‌هاش
با چیزهایی که بوگارت توی دفتر نوشته مطابقت داره.
بالاخره توی دفتر چیزی نوشته.
ولی این خیلی کمکمون نمی‌کنه، مادربزرگ ایسکا.
چطور ثابت کنیم که این پسر بی‌گناهه؟
منم از اول همینو می‌گفتم.
برای همین باید فیلم دوربین‌های مداربسته رو ببینیم.
باید حتماً بررسیش کنیم.
باشه؟
بریم.
دیگه دوروبر آته ایسا نچرخ و دنبالش نکن.
ممکنه حالش دوباره بدتر بشه!
اگه بوگارت ظاهر بشه، دیگه نمی‌تونم آرومش کنم.
عزیزم؟
سفارش فقط یه کیلو بود.
چرا انگار داری برای اطعام صد نفر غذا آماده می‌کنی؟
ببخشید، حواسم نبود.
بذار خودم انجامش بدم.
همین خوبه.
یه کیلو سفارش داده بودین، درسته؟
بفرمایید پولش.
ممنونم.
خواهش می‌کنم.
فقط نگران ایسا هستم.
حس می‌کنم...
همه شخصیت‌هاش دارن به حالت قبل برمی‌گردن.
دوباره با کوچک‌ترین چیزی تحریک می‌شه.
همه‌ش تقصیر اون مرده.
بهت گفتم.
قرار گذاشتیم اسم اون مرد تو این خونه برده نشه.
مخصوصاً داخل این خونه. این قانون خونه‌ست.
اسمش لورنزه.
نمی‌شه ایسا رو سرزنش کرد.
ما یادش دادیم عاشق باشه...
و با همه مهربون باشه.
دقیقاً همین مشکلشه.
ایسا همیشه بیش از حد حرف‌شنو بوده.
به حرفمون گوش می‌داد.
دوستمون داشت.
اما می‌ترسید.
برای همین از همه فاصله گرفت.
دقیقاً.
ولی لورنز...
خیلی زود جا زد.
دیگه هم هیچ خبری ازش نشد.
می‌دونی عزیزم...
هنوز امیدوارم...
یه روز ایسا
مردی رو پیدا کنه
که با تمام وجود دوستش داشته باشه.
اما من...
دیگه نمی‌خوام به کسی اعتماد کنم.
نمی‌خوام دوباره ببینم دخترمون آسیب می‌بینه.
مخصوصاً بعد از اینکه نزدیک بود به خودش آسیب بزنه.
اوه، سلام باربز!
اومدم یه کیلو برنج دنورادو—
دختر!
- آهان، راست می‌گی. - برنج دنورادو.
آره، برنج دنورادو.
یه کیلو، درسته؟
ممنونم.
باز هم سر بزن.
حتماً، مراقب خودت باش.
خوبی؟
نه.
این بار کدوم شخصیته؟
مادربزرگ ایسکا.
پنجمین شخصیتی که دیدم.
مادربزرگ؟
یعنی از منم پیرتره؟
یه چیزی تو همین مایه‌ها، بابا.
فقط از نظر طرز فکر و رفتارش.
استونگ، نگفتی تابلوش گم شده؟
چرا کمکش نمی‌کنی پیداش کنه؟
دلم براش می‌سوزه.
یادت نره اون جونت رو هم نجات داد.
بابا...
کمکم رو پیشنهاد دادم.
قبول نکرد.
اون دختری هم که همراهش بود گفت...
ممکنه من حالش رو بدتر کنم.
نه داداش.
بابا راست می‌گه، کمکش کن.
اصلاً مگه این ایسا بود که کمکت رو رد کرد؟
الان فرق کرده، الان مادربزرگه!
اون دختره چی؟
داداش...
اونو بسپار به من.
اون دختره؟
کارش آسونه.
نگاه کن.
سلام خوشگله!
هر چی خواستی سفارش بده، مهمون من.
پولش رو خودم می‌دم.
اصلاً تو کی باشی؟
ما که حتی دوست هم نیستیم.
خب... می‌تونیم دوست بشیم.
بی‌خیال. دوست به اندازه کافی دارم.
تعریف و تمجیدت هم روم اثر نداره. تو تیپ من نیستی.
اوه اوه...
ببخشید.
وای!
اوه نه!
- چته؟! - واقعاً ببخشید!
عمدی نبود.
چقدر رو اعصابی!
معذرت می‌خوام.
وای خدا! دستشویی کجاست؟ واقعاً رو اعصابی!
دستشویی؟
- چقدر اعصاب‌خردکنی! - دستشویی؟
اونجاست.
سیصد متر جلوتر...
دور بزنید.
وای، چقدر رو اعصابی!
- اعصاب‌خردکن! - مستقیم برو.
آره، همون‌جاست.
ببخشید.
بهت نگفته بودم؟
این بهترین فرصتته، داداش.
دمت گرم.
مادربزرگ ایسکا!
وای! چهره‌ش رو دقیق کشیدی، مادربزرگ!
دقیقاً خودش بود!
فقط از روی چیزهایی که بوگارت توی دفترش نوشته بود کشیدم.
فعلاً بهترین کار اینه که اول این آدم رو پیدا کنیم.
تا وقتی...
فیلم دوربین‌های مداربسته رو نگرفتیم.
حق با شماست، مادربزرگ.
اول بریم پیداش کنیم.
آخ...
مادربزرگ؟
می‌خواین...
بغلتون کنم؟
نه، لازم نیست.
خودم می‌تونم.
وگرنه درد و کوفتم بیشتر می‌شه.
فکر کنم این تویی که خسته شدی، پسرم.
می‌خوای یه کم استراحت کنیم؟
یه ذره.
اشکالی نداره؟
یه کم بشینیم؟
با این سن کم زود خسته شدی؟
خب...
باشه.
ولی فقط چند دقیقه، باشه؟
ممکنه وقت کم بیاریم.
چشم، مادربزرگ.
بعدش دوباره راه می‌افتیم.
وای... چقدر دقیق کشیده.
حتی ریشش رو هم درست درآورده.
واقعاً محشره.
حتی چشم‌هاش...
هورا! بازی! بازی! بازی!
مادربزرگ؟
منم بازی! منم بازی!
چرا این‌طوری حرف می‌زنی؟
تو که بزرگ شدی!
اصلاً می‌دونی داریم چی بازی می‌کنیم؟
بی‌خیال! هیچی سرت نمی‌شه!
بریم از اینجا.
می‌خوام بازی کنم! یِیِه می‌خواد بازی کنه!
داداش، دوست‌دخترت دیوونه‌ست!
بیا بریم.
با من بازی می‌کنی؟
بیا بازی کنیم.
من باهات بازی می‌کنم.
باشه؟
داداش استونگ؟
منو یادت مونده؟
آره! ممنون!
بادکنک!
حتماً!
فقط من و تو بازی کنیم!
باشه؟
حتماً!
بیا بازی کنیم!
اول من شروع می‌کنم، باشه؟
- تقلب کردی! - نه! نه! نه!
تقلب‌کار!
وای، نزدیک بود!
باختی!
حالا نوبت توئه.
آروم بنداز، از اون حلقه رد می‌شه.
بفرما.
وای، چه سریع!
- وای، چه حرفه‌ای! - بردم!
بفرما.
تبریک، یِیِه!
آفرین یِیِه! حسابی غافلگیرم کردی!
داداش استونگ؟
جانم، یِیِه؟
الان دیگه دوست صمیمی همیم؟
آره، از این به بعد بهترین دوست همیم.
قول انگشتی؟
قول انگشتی!
پس از حالا بهترین دوست همیم، باشه؟
حالا که دوست صمیمی شدیم...
کمکم می‌کنی تابلوی ایسا رو پیدا کنیم؟
باشه؟
باشه!
بدو دیگه، رفیق!
یِیِه، چقدر تند می‌دوی!
ببخشید.
شرمنده.
یِیِه، خوبی؟
یِیِه؟
او... ام... جی!
های... آی...!
اوه خدای من!
این طرحا چقدر قشنگن!
همین یکی!
وای، عاشق این شدم!
اوه خدای من!
چقدر خوشگله!
وایسا، وایسا...
فکر کنم این دقیقاً بهت میاد.
رنگش، مدلش، اون گل‌های روش...
با رنگ موهات هم عالی ست شده. بی‌نقصه!
می‌دونستم! آره!
مگه نه؟
یه لحظه.
جان؟
جسارت نباشه، ولی...
بله؟
همجنس‌گرایی؟
نه!
فقط از قدیم عاشق دنیای مُد بودم!
مد!
صبر کن... تو همونی نیستی که توی فروشگاه لباس دست‌دوم دیدمت؟
درسته؟
آره، خودمم!
پس شناختمت!
چرا همه جا پیدات می‌شه؟
نکنه طرفدارمی؟
ازم خوشت اومده؟
از کجا فهمیدی طرفدارتم؟
آره، معلومه!
آخه سلیقه‌ت تو لباس پوشیدن حرف نداره!
درجه یک!
پس باید عضو فن‌کلوپ من بشی!
اون‌وقت شخصاً ازت استقبال می‌کنم!
استقبالم می‌کنی؟
آره!
به جمع «کاکای‌فن‌ها» خوش اومدی!
بد هم نیست!
عاشقشم!
ببین، این یکی عالیه!
آقا، این می‌شه ۱۲۰ پزو.
- ۱۲۰ پزو؟ - بله آقا.
بذارید همین الان بذارمش توی کیفم.
- وای چه گرونه! - باشه.
اینم برمی‌دارم، از اینا هم چهار تا.
اینم همون قیمته؟
- بعد... - بله آقا.
وای، رنگاش خیلی قشنگه! کدوم بهتره؟
- شما حساب می‌کنید؟ - بله خانم، اون خیلی قشنگه.
پس همینو می‌خوام!
هر کدومش ۱۲۰ پزوه‌ها!
- ایسا، الان کجایی؟ - الو؟ الو؟ داداش؟
الو؟ الو؟
الو؟ داداش!
داداش؟ داداش؟
خدا رو شکر جواب دادی. کجایی؟
همین پشت سرت.
پشت سرم؟
داداش، که پشت سرم نیستی...
منم.
وقتی گوشیش رو اینجا جا گذاشته، چطور می‌خواست جواب بده؟
وای نه...
جدی؟
من این همه مدت داشتم به خودش زنگ می‌زدم!
همه‌ش تقصیر توئه!
فکر کردی نفهمیدم عمدی آب رو ریختی روم؟!
صبر کن ببینم، از کجا همچین نتیجه‌ای گرفتی؟
سلیقه‌ت افتضاحه!
واقعاً افتضاح!
ببخشید...
خانم؟
از طرف برادر کوچیکم عذر می‌خوام.
قصد بدی نداشت.
دقیقاً.
داداشم فقط می‌خواست به ایسا کمک کنه.
فقط خیلی رو اعصابه!
اگه دوباره باعث بشه حال ایسا بدتر بشه چی؟!
همه‌ش تقصیر داداشته!
نگران نباش.
استونگ هیچ‌وقت ایسا رو تنها نمی‌ذاره.
دیشب دیدیم تا نصف شب داشت تحقیق می‌کرد
که چطور باید
با آدم‌هایی مثل ایسا رفتار کنه.
دقیقاً!
پس داداشم رو دست‌کم نگیر، باشه؟
شاید کنار من یه کم دست‌وپاچلفتی به نظر برسه،
ولی توانایی‌های خودش رو داره.
مخصوصاً وقتی از یه دختر خوشش بیاد.
چی؟
یعنی از ایسا خوشش اومده؟
نه! اصلاً نباید این اتفاق بیفته!
یعنی چی نباید؟
می‌خوای از تو خوشش بیاد؟
تو نمی‌فهمی! داستانش مفصله، ولی اصلاً نباید این اتفاق بیفته!
ممکنه «بل» ظاهر بشه!
بل؟
صبر کن...
یعنی اون ششمین شخصیتشه؟
این‌قدر ترسناکه؟
آره!
اگه بل واقعاً ظاهر بشه،
قطعاً داداشت رو به دردسر می‌اندازه!
اون‌وقت دیگه هیچ راه فراری نداره!
جیدن.
بهتره تو هم همراه عادل بری.
موتور داری، مگه نه؟
اون‌جوری زودتر هر دوتاشونو پیدا می‌کنین.
باشه، پاپسی. حق با شماست.
بجنب، راه بیفتیم!
هی!
این‌قدر معطل نکن! شاید تا الان دعواشون شده باشه!
شاید حتی به هم آسیب هم زده باشن. زود باش!
بجنب.
عالیه... دقیقاً همینه.
حالا...
اگه دستمو این‌طوری بذارم که...
آره!
درسته، عالیه... حالا...
یه کم صورتت رو به سمت راست بچرخون، باشه؟
این‌جوری؟
آره! وای خدای من، دقیقاً همین زاویه‌ست!
ووو!
همینه!
یه عکس دیگه.
جستونی!
چی شده؟
تموم شد!
آماده‌ست!
وای، بذار ببینم!
بذار ببینم! بذار ببینم!
نگاه کن!
- قشنگه، نه؟ - وای، خیلی قشنگه!
می‌دونستم!
تو این عکس عین یه ستاره‌ام!
واقعاً مثل یه ستاره شدم!
- آره! - انگار یه هنرمند معروفم!
دقیقاً! ببین چه خفنه!
خیلی قشنگ شده!
وای! پام چه‌قدر بلند افتاده!
آره...
میشه همون...
استونگ صدام کنی؟
به «جستونی» عادت ندارم.
نه.
نه، نه، نه.
می‌دونی چرا؟
چون «استونگ»...
چرا؟
یه کم معمولی و بی‌نمکه.
و من...
همه چیزای قشنگ و شیک رو دوست دارم.
برای همین از این به بعد جستونی صدات می‌کنم.
همون استونگه، فقط شیک‌تر؛ جستونی!
درسته!
آره، از همون اسم اومده.
آره! جستونی!
پس قبولش کردی؟
خب، حالا بریم شورای محله؟
تا فیلم دوربین‌های مداربسته رو برای پیدا کردن تابلو بگیریم؟
یادت هست؟
اوه... خدای من!
چرا یادم ننداختی؟ کلاً از یادم رفته بود!
باید اون تابلو رو پیدا کنیم.
باید برش گردونیم.
آره!
چون همه دنیا باید اثر هنری فوق‌العاده‌م رو ببینن!
آره! دقیقاً!
باید پیداش کنیم، باشه؟
من هر کاری از دستم برمی‌اومد براش کردم!
حتی لباس‌هاشو هم می‌شستم، بازم ولم کرد!
خب...
بیا بریم! همین الان!
کاکای؟
استونگ... این همه مدت پیش تو بودم؟
تریستان؟
آره... باید یه جایی بریم.
دلم نمی‌خواد برم.
الان خیلی ناراحتم.
اوه...
باشه.
پس فقط یه قدم بزنیم... با غصه‌هامون.
قدم زدن هم نمی‌خوام.
پس دلت می‌خواد چیکار کنی؟
وای! صد امتیاز!
عالی بود! حالا نوبت توئه.
نمی‌خوام.
خودت بخون، داداش.
تریستان...
اگه نمی‌خوای با من آواز بخونی،
حداقل بیا کمک کنیم تابلوی ایسا رو پیدا کنیم.
نظرت چیه؟
نمی‌خوام.
فقط خودشون دلشون می‌خواد پیداش کنن.
فقط خودشون می‌خواستن به خاطر اون تابلو شناخته بشن.
تو چی؟
تو چی می‌خوای؟
فقط می‌خوام خوشحال باشم.
تو چی؟
من می‌خوام...
سؤال سختی پرسیدی.
راستش...
خودمم نمی‌دونم.
نمی‌دونم اصلاً یه روز جوابش رو پیدا می‌کنم یا نه.
خودت همیشه می‌گفتی...
«مثبت فکر کن.»
بابات همیشه چی می‌گفت؟
تا وقتی هنوز نفس می‌کشیم...
هنوز برای جنگیدن امید هست.
خوبی؟
هی، حالت خوبه؟
تریستان؟
خوبی؟
چی شده؟
اوه... گردنم دوباره داره درد می‌گیره.
وای نه!
هی! یا خدا!
اون...
مامان‌بزرگ ایسکا؟
مامان‌بزرگ... داره از حال میره!
بگیریدش، بگیریدش.
اشکالی نداره.
مامان‌بزرگ؟
وای... گردنم داره از درد می‌ترکه. اون بچه‌ها چی خورده بودن؟
چیچارون و آبجو.
چی نوشته؟
حتماً حسابی مست کرده.
آره، انگار واقعاً مسته.
تو چی؟ تو هم مست شدی؟
نه، هنوز نه.
این بچه‌ها دیگه چه مرگشونه؟!
آخرش سکته‌م میدن!
- مامان‌بزرگ، آروم باش. - وای، خیلی درد داره!
آروم... آروم.
اصلاً به چی فکر می‌کردن؟!
آروم‌تر... این‌طوری خودت سکته می‌کنی.
بغلش کن.
مرده؟
نه، فقط خوابش برده.
مست کرده.
داروهامو بیارین!
دارو! زود دارو!
مامان‌بزرگ؟
عزیزم، سنگین نشدم برات؟
بذارم زمینم.
نه اصلاً، مامان‌بزرگ.
این بهتر از اینه که سکته کنی.
از پسش برمیام.
راستی، مامان‌بزرگ...
وقتی تریستان چیچارون خورد، همون باعث شد گردنت درد بگیره؟
برای همینه که حالت بد شد؟
آره.
برای همین همیشه به اون بچه‌ها می‌گم...
همیشه...
حواسشون به بقیه هم باشه.
چون هر کاری که می‌کنن...
هر فکری که می‌کنن یا هر حسی که دارن...
روی آدم‌های اطرافشون هم اثر می‌ذاره.
باید اینو خوب توی ذهنشون جا بندازن.
نمی‌دونستم ایسا این همه بار روی دوشش داشته.
چی گفتی عزیزم؟ سنگینم؟
- خب، حالا می‌تونی بذاریم زمین. - نه، نه... منظورم اون نبود.
هر چقدر دلت بخواد همین‌جا بمون.
نه.
اشکالی نداره، بذارم زمین.
خودم می‌تونم راه برم.
و...
اینم همراهمه.
وای، یادم رفت.
هنوز درست و حسابی به مامان‌بزرگت سلام نکردی.
بیا.
مامان‌بزرگ؟
وسط خیابونیم ها!
خب...
کجام؟
توی خیابونیم.
بیا بریم، عزیزم.
عزیزم...
هنوز خیلی راه مونده؟
یه کم خسته شدم.
فقط یه کم دیگه، مامان‌بزرگ.
کی می‌دونه...
شاید کائنات کمکمون کنه و
اتفاقی به اون دزد بخوریم.
چه عالی می‌شه!
عزیزم...
جانم، مامان‌بزرگ؟
اون دزده نیست؟
خودشه!
هی، تو!
وایسا!
تو!
هی!
بیا اینجا!
چی شده؟ می‌خوای فرار کنی؟
فکر کردی می‌تونی در بری؟
خواهش می‌کنم، منو ببخشید!
پس چرا مجبورمون کردی دنبالت بدویم؟
مگه کسی گفته بود دنبالم بیاین؟
لازم نبود دنبالم بیاین، مگه نه؟
پس خیلی زبون‌درازی، نه؟
چه پررویی‌ای هم داری!
بوگارت، نه.
لازم نیست کتکش بزنی.
ممکنه خودت یا بقیه آسیب ببینن.
راست می‌گه، خانم!
حرفش رو گوش کنین!
حقیقت رو بگو.
تو با اونایی که تابلوم رو دزدیدن همدستی، نه؟
نه! من هیچ همدستی ندارم.
چه تابلویی؟
مطمئنی داری راست می‌گی؟
من فقط از اونجا رد می‌شدم.
همه این کارها رو فقط برای بچه مریضم کردم.
فقط مطمئن شو داری حقیقت رو می‌گی!
وگرنه قبل از قانون، باید جواب مشت‌های منو بدی.
فهمیدی؟!
بله، رئیس!
رئیس، اگه بخواین...
می‌تونین تا بیمارستان همراهم بیاین.
گم شو.
حسابی اعصابمو خرد کردی.
هی، آروم باش.
نگران نباش.
بالاخره تابلوی ایسا رو پیدا می‌کنیم.
اشکالی نداره، بوگارت.
آروم باش.
استونگ...
ایسا...
خوش برگشتی.
- ایسا! - اونجان!
عادل؟
داداش!
ایسا!
خوبی؟ اذیتت نکرد؟
نه.
استونگ تمام مدت مراقبم بود.
دیدی؟
شنیدی چی گفت؟
بهت گفته بودم.
استونگ واقعاً آدم با ملاحظه‌ایه.
آره.
از ته دل به بقیه اهمیت می‌ده.
داداش، چی داری می‌گی؟
مطمئنی ایسا؟ شاید یادت نمیاد.
نه.
همه‌چیز رو دیدم.
همه‌چیز یادمه... چون همه‌شون نشونم دادن.
همه‌شون نشونت دادن؟
چطور؟
از شورای محله بهم پیام دادن.
گفتن می‌تونیم فیلم دوربین‌ها رو ببینیم.
خیلی تار شده.
دزدهایی که تابلوی ایسا رو بردن توی تصویر هستن.
ولی فیلم خراب شده، برای همین واضـح نیست.
چهره‌هاشون معلوم نیست.
ایسا...
چرا اون تابلو این‌قدر برات مهمه؟
چون...
رویای منه.
رویای همه‌مونه.
آها...
بهت نگفته بودم؟ ما همه مثل هم نیستیم.
ولی این تنها راهی بود که فکر کردم می‌تونه ما رو کنار هم نگه داره.
دکترمون هم همینو گفته بود.
با اینکه شخصیت‌هامون با هم فرق داره...
خوبه که
یه رویای مشترک،
یه هدف مشترک داشته باشیم.
این‌طوری...
فهمیدم.
استونگ...
ببخشید.
می‌دونم امروز روز سختی بود.
به خاطر همه ما خیلی اذیت شدی.
مجبور بودی حواست به همه‌مون باشه.
ببخش که به زحمتت انداختیم.
اِم... ایسا...
راستش...
ازش لذت بردم.
شخصیت‌های مختلف...
حال‌وهوای متفاوت...
همه‌ش قشنگ بود.
- پس تابلو کی به دستم می‌رسه؟ - وای نه...
خانم آمارا پیام داده. حالا چیکار کنم؟
درباره تابلو پرسیده.
اگه...
حقیقت رو بهش بگی و...
یه اثر جدید خلق کنی چی؟
به این راحتی نیست.
ایسا بهش قول داده.
اون تابلو سفارشیِ خونه‌ی خانم آمارا بود.
حرفش درسته.
بهتره حقیقت رو بگی.
و البته...
هیچ‌وقت امیدت رو از دست نده.
تا وقتی هنوز نفس می‌کشیم...
هنوز برای جنگیدن امید هست.
بیا بریم، ایسا.
خب، بسه دیگه. بریم یه چیزی بخوریم.
- بریم؟ - تو نمیای!
ایسا، حالت خوبه؟
- ایسا؟ - تابلو رو پیدا کردم...
نمی‌تونی اینو ازم بگیری.
پسش نمی‌دم.
مال خودمه!
آقا، اون مال منه.
خودم کشیدمش.
کاملاً درک می‌کنم...
اگه دیگه به من فرصت ندین...
یا توی نمایشگاه بعدی جایی نداشته باشم.
ایسا؟
هی! ایسا!
- ایسا! ایسا! - خواهر! خواهر!
گاهی بدن خودش تصمیم می‌گیره استراحت کنه.
یعنی مثل یه ریست، دکتر؟
تقریباً همین‌طوره.
ذهن، به بهترین شکلی که بلد باشه از خودش محافظت می‌کنه.
شد!
صبر کن، یکی دیگه.
آخ!
هدفت از نزدیک شدن به ایسا چیه؟
من و ایسا تازه از دیروز با هم دوست شدیم.
الان دوستیم، نه؟
اِ... چرا که نه؟
اوه!
- قصدی نداشتم... - باید پولش رو بدی!
حالا اینو چطور بفروشم؟
پولش رو حساب کن!