وای داداش!
من تقریباً همه‌ی داستان زندگیم رو برات تعریف کردم،
در حالی که تازه با هم آشنا شدیم.
آخه... برای دانلود سریال های آسیایی عضو چنل تلگرام ما بشین @serial_cdrama
هنوزم دردش باهامه، داداش... برای دانلود سریال های آسیایی عضو چنل تلگرام ما بشین @serial_cdrama
نمی‌فهمم چطور تونست این‌جوری ولم کنه. برای دانلود سریال های آسیایی عضو چنل تلگرام ما بشین @serial_cdrama
توی زندگی، برای دانلود سریال های آسیایی عضو چنل تلگرام ما بشین @serial_cdrama
بعضیا فقط بدشانسن. برای دانلود سریال های آسیایی عضو چنل تلگرام ما بشین @serial_cdrama
بعضیام دیگه تهِ بدشانسن.
بعدش هم منم...
من اشتراک ویژه‌ی بدشانسی رو خریدم!
نه.
اون من نیستم.
بدشانسه، نه؟
تکون نخور! سرقتیه!
کیفتو بده!
بفرما.
اون منم.
هنوزم خوش‌تیپم، حتی اگه بدشانسی الان حسابی حالمو بگیره.
یه دوربین این دور و برا نیست؟
داداش، این دوربین مخفیه؟
حتماً شوخیه.
کیفتو بده.
اِ...
می‌دونی چیه، داداش؟
اگه مست نبودم...
گفتم کیفتو بده!
بده اینو!
آخ!
کیفتو بده!
آخ!
عجب بدشانسی‌ای هستی!
تقصیر منه زورگیریت نگرفته؟
کاش یه کار درست‌وحسابی پیدا می‌کردی.
- فکر کردی از من باهوش‌تری؟ - نه، فقط شوخی کردم.
اما باور می‌کنی...
همون روزی که فکر می‌کردم دیگه بدتر از این نمی‌شه...
تو رو دیدم.
فقط خوش‌شانسی با خودت نیاوردی...
یه عالمه خوش‌شانسی آوردی.
از اون زیاداش!
هی!
جین!
جدی جین؟
دلم برات تنگ شده، جین!
واقعاً آینده‌ت رو با این می‌بینی؟
نه با من؟
قصد بی‌ادبی ندارم، ولی...
من خیلی از این خوش‌قیافه‌ترم!
این انقدر سن داره که بابات باشه!
اه!
فکر نکن از روی حسادته، جین.
راستش...
برات خوشحالم.
پاپسی...
دیگه داره زیادی می‌شه.
باید باهاش حرف بزنی.
جلوی مشتری‌ها آبرومونو برده.
جین!
انگار استونگ این اخلاق رو از مادرش به ارث برده.
خیلی احساساتیه.
البته حداقل مادرش دیگه از همه‌چی عبور کرده...
روحش شاد، عزیزم.
راستی، حرف مادرها شد...
با مامسی جنت حرف زدی؟
نه هنوز، پاپسی.
بعداً زنگ می‌زنم.
الان سیدنی تازه پنج عصره،
شاید هنوز سر کار باشه. - آهان، درسته.
یادت باشه بهش بگی...
کمک کنه داداشت استونگ یه کار توی استرالیا پیدا کنه.
شاید اونجا بالاخره از این حال و هوا دربیاد.
جین!
یعنی واقعاً دیگه هیچ‌وقت برنمی‌گردی پیشم؟
جین، خواهش می‌کنم!
یه لحظه صبر کن.
جین!
واقعاً نمی‌تونم اینو قبول کنم.
- داداش... - جین!
با خودت چیکار کردی؟
داداش...
نمی‌تونی تا ابد این‌جوری بمونی.
اصلاً برای همین اومدی اینجا، نه؟
وسایلتو باز کن و یه شروع تازه داشته باش.
دیگه نمی‌کشم... نمی‌خوام زنده باشم.
هی، بس کن! ولش کن!
داداش...
نفسم بالا نمیاد.
خب معلومه، داری خودتو خفه می‌کنی!
- هی! - ولم کن!
جستونی!
یادت باشه...
توی این خانواده،
هیچ‌وقت تسلیم نمی‌شیم.
تا وقتی نفس می‌کشیم...
هنوز برای جنگیدن وقت هست.
دقیقاً.
حق با شماست، پاپسی برت.
باید همه‌شو خالی کنم.
هی!
- داداش... - هی! استونگ!
هی.
جین، فراموشت می‌کنم!
امروز آخرین روزیه که اسمت رو به زبون میارم!
ببخشید.
از این به بعد از پس خودم برمیام!
از اینجا صدامو نمی‌شنوه، داداش.
- نه... من از پسش برنمیام! - هی، آروم باش!
من یکی رو تو زندگیم می‌خوام، پاپس!
پس بپر دیگه!
نه، نپر!
- خیلی سخته! - بیا، برگردیم داخل.
- خانم! - آره، بکشش عقب، پاپسی.
زندگی خیلی سخته!
بذار همین‌جا بمونم.
- چقدر سنگینی، داداش! - می‌خوام بپرم.
ببخشید، خانم.
الان نه...
خواهش می‌کنم، الان نه.
الان دیگه توانش رو ندارم.
به سلامتی!
آره، همینه!
اینا رفیقامن.
همین امروز باهاشون آشنا شدم.
ولی با حوصله به همه‌ی حرفام... و چیزایی که کشیدم گوش دادن.
- جین، رهات می‌کنم! - آفرین، ادامه بده.
محکم باش.
هر چی خوشحالت می‌کنه.
این داداش منه.
دمت گرم، داداش.
- آخ، جین... - ای بابا.
- هنوزم داره نمایش اجرا می‌کنه. - داداش، دارم فراموشش می‌کنم.
داداش، دیگه نمی‌کشم... قول میدم واقعاً نمی‌تونم.
فراموشش می‌کنم، داداش.
جین!
دوستت دارم، جین!
- خیلی دلم برات تنگ شده، جین! - ای خدا...
جستونی، برو خونه. ممکنه برات اتفاقی بیفته.
جیدن، زود باش. هنوز باید سفارشتو برسونی.
داداش، این دوربین مخفیه؟
حتماً شوخیه.
کیفتو بده.
می‌دونی چیه، داداش؟
اگه مست نبودم...
گفتم کیفتو بده!
بده اینو!
آخ!
کیفتو بده!
آخ، درد گرفت!
درد گرفت!
عجب بدشانسی‌ای هستی!
خودم بهتر می‌دونم!
تقصیر منه زورگیریت به نتیجه نرسیده؟
کاش یه کار آبرومند پیدا می‌کردی.
فکر کردی از من باهوش‌تری؟
بابا شوخی کردم.
هی!
آره... اون منم.
قرار بود یه شب آروم داشته باشم.
ولی یهو وسط این دردسر افتادم.
اصلاً چطور سر از اینجا درآوردم؟
وای نه، باید بریم بیرون.
یسا، من حوصله بیرون رفتن ندارم.
باید بریم، وگرنه پروژه رو نمی‌رسونیم تحویل بدیم!
عزیزم، بیرون همیشه مراقب خودت باش.
نگران نباش، کسی جرئت نداره بهمون چپ نگاه کنه!
آروم باش، همه آروم باشن.
اوه مای گاد! بجنبید دیگه!
ممنون! بازم سر بزنید!
فردا می‌بینمتون!
باشه!
باشه.
ببخشید... برنج پخته دارید؟
عزیزم، منو نگه دار.
نذار بندازمش توی گونی برنج!
اینجا برنج پخته نمی‌فروشیم.
از غذاخوری اون سر خیابون بپرس.
آها، باشه.
ببخشید! خوشگل داره رد می‌شه!
- هنرمند در راهه! - هی، یسا! یسا! یعنی...
کاکای! کاکای!
- وای، چقدر گرمه! - عزیزم، یه لحظه صبر کن!
این همه عجله برای چیه؟
نونونگ، نانانگ، فشارش خیلی داره فشار میاره!
وای خدای من!
چی گفت؟
گوش کن عزیزم.
درکت می‌کنم.
اشکالی نداره خیلی دخترونه باشی.
ولی یه کم آروم‌تر.
بیا، یه چیزی بهت می‌دم.
بگیر.
وای، یه چیزی یادم رفت.
نه، بذار سر جاش.
آخه نانگ، هنوز باید تابلوی خانم آمارا رو تموم کنم.
اگه خرابش کنم... اگه گند بزنم...
وای نه... از همین الان بوی شکست میاد!
من از شکست متنفرم!
عیبی نداره، عزیز دلم. همه‌چی درست می‌شه.
راستی، اینم یادت نره. حتماً بخورش، باشه؟
برای اضطرابت خوبه.
بیا، همه رو بذار توی کیفت.
باشه، ممنون!
مراقب خودت باش، باشه؟
- خداحافظ! - باشه.
- خداحافظ، موفق باشی! - خداحافظ نونگ، خداحافظ نانگ!
- کاکای، صبر کن! - سلام!
- سلام، صبح بخیر! - سلام یسا!
این بستنی‌فروش هم چه وقت پیداش شد!
بستنی!
- آقا! یه بستنی لطفاً. - من بستنی می‌خوام!
یه‌یه بستنی می‌خواد.
وای! ممنون!
- مـمـم... - یواش یواش بخور.
عزیزم، اسباب‌بازی ضد استرست رو جا گذاشتی.
ممنون!
سلام، سلام همسایه‌های عزیز!
ادل...
راستش...
شماره یک باید یه تابلو رو امروز به خانم آمارا تحویل بده.
ولی شماره دو یهو سروکلّه‌ش پیدا شد.
بسپاریدش به من، نینانگ بی.
سلام، یه‌یه!
بیا حرکت مخصوصمون رو بزنیم.
- بستنی؟ - نه، مال خودت.
این روزا خیلی سرت شلوغه.
بریم پارک مورد علاقه‌ت؟
- پارک! - بریم؟
بریم؟
- شما می‌خواید... - یه‌یه می‌خواد بازی کنه.
بیا بریم.
اگه بخواید، من می‌رسونمتون.
لازم نیست، نینونگ کی. خودمون می‌دویم.
پس مسابقه بدیم؟ یک... دو... سه...
- برو! زود! - هان؟
مطمئنی حالت خوبه، آبجی؟
هوم؟
آره.
الان خوبم.
اشکالی نداره اینجا منتظر بمونم.
امروز کار خاصی ندارم...
حداقل خیالم راحته که حالت خوبه.
چیزی نمیشه، از پس خودم برمیام.
ولی ممنون که نگرانمی.
فقط باید این تابلو رو تموم کنم،
چون باید امروز تحویل خانم آمارا بدم.
ولی واقعاً ممنون، ادل.
قول می‌دی؟
قول می‌دم، حواسم به خودم هست.
فقط بهم پیام بده، باشه؟
حتماً، پیام می‌دم.
باشه، مراقب خودت باش.
خانم...
قهوه‌تون.
ممنون.
هر نقاشی از عناصر مختلفی ساخته می‌شه.
از خط‌های صاف...
و منحنی.
از شکل‌های گوناگون...
و رنگ‌هایی که کنار هم معنا پیدا می‌کنن.
و چیزهای دیگه‌ای که با هم ترکیب می‌شن.
همه‌ی این عناصر...
به نقاشی عمق می‌دن،
هویت می‌دن،
و زیبایی.
وقتی به کل تابلو نگاه می‌کنی،
دیگه تفاوت‌ها به چشم نمیان...
چون فقط تصویر کامل رو می‌بینی.
آدم‌ها هم همین‌طورن.
هر کدوممون خاطراتی داریم...
احساساتی...
تجربه‌هایی...
و تصمیم‌هایی.
همه‌ی این‌ها ما رو می‌سازن.
همه‌ی ما اول مثل یک بوم سفیدیم.
اما با گذر زمان...
کم‌کم تصویر زندگیمون شکل می‌گیره.
و حتی اگر بخش‌هایی از وجودمون رو نفهمیم...
بخش‌هایی که انگار به ما تعلق ندارن...
یا به نظر بی‌معنی میان...
حقیقت اینه...
همه‌ی ما هنوز در حال کامل شدنیم.
- و خیلی زود... تصویر کامل رو خواهی دید. - جین، از امروز فراموشت می‌کنم!
بذار همین‌جا بمونم!
- می‌خوام بپرم! - چقدر سنگینی!
ببخشید، خانم.
الان نه...
خواهش می‌کنم، الان نه.
تموم شد. دیگه اصلاً معلوم نیست.
انگار از اول جزئی از نقاشی بوده.
سلام، یزابل؟
سلام، خانم آمارا.
تابلو آماده‌ست. الان براتون میارمش.
واقعاً متأسفم. فکر می‌کردم به مهلت تحویل نمی‌رسم.
نه نه، اصلاً نگرانش نباش.
ببخشید؟
راستش یه اتفاق خانوادگی برام پیش اومد.
برنامه تغییر کرد.
اگه برات مشکلی نیست، دو روز دیگه برام بیارش.
اوه...
فهمیدم.
یعنی الان به تابلو احتیاج ندارید؟
آره، عجله‌ای نیست. هنوز وقت داری کامل‌ترش کنی.
باشه.
خیلی ممنون.
باشه، فقط خبرم کن.
فعلاً!
خداحافظ.
بدهش به من!
عجب بدشانسی‌ای هستی!
تقصیر منه که زورگیریت نگرفته؟
- فکر کردی از من باهوش‌تری؟ - اونو با خودت نمی‌بری!
هی!
چرا دخالت می‌کنی؟
جین، از امروز فراموشت می‌کنم!
فضول!
چی؟!
دیگه بسه! بی‌خیال شدم!
حروم‌زاده...
اِ... خانم، یه لحظه...
- بله؟ - خانم...
ممنونم...
وای خدای من! ببخشید!
داداش، تیپ من نیستی!
آخ... درد گرفت!
داداش، این چیه؟ یه نگاه بنداز.
بذار ببینم.
- شاید چیز مهمی توشه. - اوه! یه تابلوعه.
- قشنگه! می‌تونیم بفروشیمش. - هی! مال شما نیست!
- بجنب، پول خوبی گیرمون میاد. - دست نزن!
بیا.
وای نه... بچه‌م!
آخ!
- آخ... طفلکی. - آروم، آروم.
بالاخره قهرمان زنده موند و بیدار شد!
داداش، چی شد؟
پاپس، چی شده؟
من چطور اومدم خونه؟
وای خدا...
بیا بابا.
این سؤال رو ما باید از تو بپرسیم.
دوستام از نیروهای نگهبانی محله بهم زنگ زدن.
گفتن تو رو بیهوش توی یه کوچه پیدا کردن.
انگار صحنه جرم بوده.
پاپس... ازم زورگیری کردن.
فکر کردم دیگه مردم.
خوشبختانه یه خانم رسید و نجاتم داد.
مثل یه فرشته؟
نمی‌دونم داداش... البته یه مشت هم بهم زد!
اوه...
یه دقیقه... گیج شدم.
اول نجاتت داد، بعد زد تو صورتت؟
چون روش بالا آوردم، پاپس.
بالا آوردی؟!
پس حق داشته، داداش.
این یکی تقصیر خودت بوده.
عمدی نبود، داداش.
بعد از اون...
یهویی ناپدید شد.
نمی‌دونم اون زن عجیب کی بود.
باشه داداش.
صبح اول وقت برو دنبالش بگرد.
که این دفعه بیشتر کتک بخوری!
ولش کن بابا، نمی‌بینی چه وضعیه؟
آخ!
- حیف شد صحنه‌شو ندیدم. - آروم باش، آروم.
کجا گذاشته بودمش؟
کجاست؟
خدایا، کاش یکی تحویلش داده باشه... کاش یکی تحویلش داده باشه.
تابلوم کجاست؟
اگه گمش کرده باشم چی؟ نه... نباید گمش کنم.
باید پیداش کنم، وگرنه بدبخت می‌شم.
باید تحویل خانم آمارا بدم.
کاش یادشون باشه...
یسا؟
خوبی؟
عزیزم.
انگار دیر اومدی خونه.
اِ...
داشتم تابلوی سفارشی خانم آمارا رو تموم می‌کردم.
تابلو؟
وای! تمومش کردی؟
حتی یه پیام هم ندادی؟
هان؟
آه...
اول باید قابش می‌کردم.
صبر کن... مگه قرار نبود دیروز تحویلش بدی؟
موعدش عقب افتاد.
اِ...
برای همین فردا باید برم بیارمش.
منم باهات میام!
می‌خوام نتیجه نهایی رو ببینم.
هان؟
نه، نه... لازم نیست، آخه...
چرا همگی با نونونگ نمی‌رید؟
هرچی جمع بیشتر باشه، بهتره. مگه نه؟
عزیزم، واقعاً بهت افتخار می‌کنیم.
مطمئنم بقیه نسخه‌های آته ایسا هم از تو خوشحال و راضی‌ان.
دقیقاً.
بیشتر نسخه‌های دیگه‌ش همین علاقه به نقاشی رو دارن.
ولی امیدوارم به اون تعداد کمی که به نقاشی علاقه ندارن هم یاد بدی،
تا همه‌تون یکی بشید.
هرچی کامل‌تر باشی، خوشحال‌تر هم می‌شی.
ایسا، عزیزم... بابت همه کارهایی که کردی، مخصوصاً برای بل، ممنونم.
ایسا، حالت خوبه؟
عزیزم؟
میشه یه لیوان آب براش بیاری؟
بیا، بشین.
قلم‌مو رو بیار.
عزیزم؟
حالت خوبه؟
بیا، یه کم آب بخور.
بخور، حالت جا میاد.
بفرما.
بیا، ایسا.
- بگیرش. - بفرما، ایسا.
فقط روی قلم‌مو تمرکز کن.
آروم نفس بکش... یه نفس عمیق.
نفس بکش، ایسا.
آفرین.
خوبی، نگران نباش.
اِم...
من دیگه برم، خاله.
حالم خوبه... فقط زیادی هیجان‌زده شدم.
صبر کن.
ایسا.
واقعاً خوبم. فقط زیادی هیجان‌زده شدم.
- مطمئنی؟ - باید برم.
- نمی‌خوای باهات بیام؟ - نه، نه.
نه، خودم خوبم. خداحافظ!
عزیزم، مواظب خودت باش.
تابلوم کجا رفت؟
می‌دونستم دوباره برمی‌گردی اینجا.
ببخشید، خانم.
فقط می‌خواستم بابت اینکه از دست اون کیف‌قاپه نجاتم دادی، ازتون تشکر کنم.
البته مشتت یکم زیادی محکم بود.
نزدیک بود راهی بیمارستان بشم و پیش مادرم توی بهشت برم.
بوگارت...
اون من نبودم.
خانم...
فقط مست کرده بودم،
ولی نه کورم، نه اون‌قدر پیر که حواسم نباشه.
واقعاً من نبودم، کویا.
مگه همچین چیزی ممکنه؟
چطور مگه؟ دوقلو داری؟
دیدی؟ گفتم.
وای... تابلوم! تابلوم کجاست؟
آهان، تابلو؟
تو تابلومو برداشتی؟
نه، من برنداشتم.
خودم قربانی اون دزد شدم.
پس دزد تابلومو برده؟
اِم...
یه نفر دیگه برداشتش.
ولی... اگه همدست اون دزد باشه چی؟
راستش قیافه‌شونو ندیدم، چون...
هم مشروب حسابی از پا انداخته بودم، هم مشت تو.
اگه قرار نیست کمکم کنی،
دیگه مزاحمم نشو.
باید تابلومو پیدا کنم.
ببخشید، خانم...
ما نمی‌تونیم همین‌طوری فیلم دوربین مداربسته رو تحویل بدیم.
اول باید گزارش پلیس داشته باشید تا درخواستتون بررسی بشه.
این روال معمول ماست.
جنلین، ایسا اینجا چیکار می‌کنه؟
زود باش، یه عکس بگیر!
بعد توی گروه بفرستیم.
بریم، وگرنه برای بینگو دیرمون می‌شه.
باشه آقا، بعداً دوباره میام.
ممنونم.
چیه؟
چرا دنبالم راه افتادی؟
دنبالت نیفتادم.
فقط دارم همراهیت می‌کنم.
آره، معلومه که اصلاً تابلو نیست!
ولی چرا؟
باشه، قبول. دیگه نمیام.
راستش...
فقط می‌خوام اون دزد و همدستاش گیر بیفتن.
که دیگه نتونن کسی رو قربانی کنن.
بیا.
بریم پیداشون کنیم.
چرا باید با تو بیام؟ اصلاً نمی‌شناسمت.
اِستونگ.
اسمم اِستونگه.
خب، حالا دیگه منو می‌شناسی.
قبوله؟
بریم.
نه.
هنوزم نمی‌شناسمت.
من به این راحتی به کسی اعتماد نمی‌کنم.
اگه تو هم یکی از همدست‌های اونا باشی چی؟
شاید همه اینا یه نقشه باشه،
و من قراره قربانی بعدی تو باشم.
وای... بدون اینکه حتی فکر کنی، این‌قدر راحت بهم تهمت زدی؟
واقعاً عجیبه.
فقط دارم احتیاط می‌کنم.
پس لطفاً دیگه مزاحمم نشو.
وقت زیادی ندارم.
کار من نبود!
گفتم که من قاچاقچی نیستم، فقط مصرف‌کننده‌ام!
بهونه نیار!
خانم؟
خانم، حالتون خوبه؟
خانم؟
خانم، حالتون خوبه؟
خانم؟
تریستان...
تریستان؟
اسمم تریستانه.
تریستان...
یهویی چرا این‌قدر ساکت شدی؟
همین چند دقیقه پیش برای پیدا کردن تابلوت عجله داشتی.
بغلم کن.
بغلت کنم؟
باشه.
هر طور تو بخوای.
فقط برداشت اشتباه نشه!
ببین خانم...
بهت ثابت می‌کنم
که هیچ ربطی به اون دزدها
که تابلوت رو بردن ندارم.
اون تابلو دیگه رفته.
دیگه برنمی‌گرده.
چقدر ناامیدی.
حقیقته.
شاید سرنوشت این بوده.
که دیگه هیچ‌وقت تابلومو پیدا نکنم.
شاید...
قسمت ما نیست که با هنرمون شناخته بشیم.
ببخشید... «ما» یعنی چی؟
منظورت از «ما» چیه؟
من...
اونا...
ما.
خب...
فکر کنم تا حدی منظورت رو می‌فهمم.
تا حالا برات پیش اومده حس کنی...
کل دنیا باهات سر جنگ داره؟
اون وقتی که...
دوست‌دخترت ترکت می‌کنه،
سرت کلاه می‌ره و کار خارجی قلابی بهت می‌فروشن،
کیف‌قاپ ازت دزدی می‌کنه،
بعد هم چون روی یکی بالا آوردی، یه مشت هم توی صورتت می‌خوری.
وای... زندگیت واقعاً افتضاحه.
البته مشت زدنتم حرف نداره.
ولی...
همون‌طور که پاپسی برت همیشه می‌گفت،
تا وقتی نفس می‌کشیم، هنوز فرصت جنگیدن داریم.
پس مثبت فکر کن، باشه؟
زندگی ادامه داره...
و ادامه داره...
و ادامه داره.
باشه؟
خب؟
بریم؟
بریم تابلوت رو پیدا کنیم.
نمی‌خوام.
فقط می‌خوام تنها باشم.
لطفاً تنهام بذار.
- واقعاً عجیبی. - بادکنک!
تا چند دقیقه پیش حاضر بودی دنیا رو زیرورو کنی تا تابلوت رو پیدا کنی،
حالا همین‌جوری جا زدی؟
من نه. من جا نمی‌زنم. اون دزد رو پیدا می‌کنم و بی‌گناهیم رو ثابت می‌کنم.
کجا رفته؟
بادکنک! بادکنک!
هی، نگاه کن! بادکنک!
اونجا رو ببین، بادکنک!
شاید اون دزد همین دوروبر باشه.
- می‌شه یه بادکنک بخرم؟ - اون قلبیه رو می‌خوام.
واقعاً می‌خوای بخری؟
کدوم رو می‌خوای؟
- این یکی رو. - اول باید پولش رو بدی.
ممنون.
بادکنک! بادکنک!
- یکی لطفاً. - باشه.
بادکنک! یه‌یه اون بزرگه رو می‌خواد!
- یه بادکنک بزرگ لطفاً! - بفرمایید خانم.
ممنون!
- بادکنک! - هی! پولش رو ندادی!
چی؟
باید پول بادکنک رو بدی.
- یه‌یه... - مجانی نیست.
یه‌یه پول نداره.
باشه، ولی باید پسش بدی. دیگه چیزی مجانی نیست.
- بادکنک! - حتی پولشم نداری!
- بادکنکم رو می‌خوام! - نمی‌تونی پولش رو بدی.
- اون بادکنک منه! - بگیر آقا.
دیگه بسه. پول نداری، تازه خرابش هم کردی.
بادکنکم رو می‌خوام! یه‌یه بادکنکش رو می‌خواد!
- گفتم بادکنکم رو می‌خوام! - آخ!
- گفتم بادکنکم رو می‌خوام! - بس کن.
دیگه داری زیاده‌روی می‌کنی!
بادکنک!
قیمتش چنده؟
- صد و پنجاه پزو. - چرا این‌قدر گرونه؟
قیمتش همینه.
باشه.
یه بادکنک نو بهم بده.
بادکنک!
- بادکنکم رو می‌خوام! - بگیر، برات خریدم.
یادت باشه پولش رو بهم پس بدی.
بادکنک!
ممنون!
بادکنک.
بادکنک!
هی، وسایلت یادت نره!
وای، واقعاً منو حساب نکردی.
دخترا، ایسا توی ساختمان شورای محله چیکار می‌کرد؟
شورای محله؟ جدی؟
آره، بعداً براتون تعریف می‌کنم.
آخه اون اونجا چی‌کار داشت؟
جریان چی بود؟
چرا بهمون نمی‌گه؟
دقیقاً... منم نگرانشم.
می‌دونی...
فقط امیدوارم ایسا و بقیه شخصیت‌هاش
بتونن به ما اعتماد کنن.
امیدوارم همه‌شون بفهمن
که هر اتفاقی هم بیفته، ما طرف اونا هستیم.
فکر نکن کوتاهی کردیم.
هر کاری از دستمون برمیاد انجام می‌دیم.
ولی راستش رو بگو...
واقعاً فقط به خاطر ایزابل بود؟
یا...
اینکه...
از زمان دانشگاه حسابی عاشق من شده بودی؟
وای، جدی داری اینو می‌گی؟
این تو بودی که چند بار ازم خواستگاری کردی و هر بار جواب رد شنیدی.
فقط ناز می‌کردی!
آخرشم که با خودم ازدواج کردی.
اِی جان!
خب دیگه، برید خونه. فردا دوباره بیاید!
شما فضول‌ها هم پراکنده شید!
- عجب آدم‌های فضولی‌ان. - انگار هیچ کار دیگه‌ای ندارن.
راستش...
وقتی دیدم چقدر ایزابل رو دوست داری،
همون موقع فهمیدم
که می‌تونیم با هم یه خانواده واقعی بسازیم.
درسته. این همون قولی بود که به بهترین دوست‌هامون دادیم، نه؟
اینکه دخترشون یه زندگی خوب و عادی داشته باشه،
و مثل دختر خودمون دوستش داشته باشیم، درسته؟
ولی...
پس چرا هنوز حالش بهتر نشده؟
خب، معلومه که همه‌چیز دست ما نیست.
اون هنوز از نظر روحی درگیر چیزهای زیادیه.
ایزابل هنوز توی مسیر درمانه.
درست مثل بقیه شخصیت‌هاش.
فقط کافیه همیشه کنارش باشیم.
درسته.
نه مثل اون عوضی.
دیگه حتی اسمش رو هم نیار.
باشه.
نینونگ! نینانگ!
- جانم؟ - چی شده، آدل؟
این پسره دیگه کیه؟
ببین چطوری به آته ایسا زل زده.
مثل خل‌وچل‌ها نیست؟
خل‌وچل؟
این؟ خل‌وچل؟!
این یارو برام آشناست!
اِ، این که خودتی!
- منم؟ - آره!
- نه بابا... - خودت می‌دونی فقط توی چشم منی.
بس می‌کنی؟
بیا اینو ببین.
اِ... صبر کن، وایسا.
هی!
یه لحظه وایسا.
چی شده؟ چی می‌خوای؟
اون پولی که بهم بدهکاری یادت نره.
اون صد و پنجاه پزویی که برای بادکنکت دادم، تریستان.
که گفتم اسمم یه‌یه‌ست.
یه‌یه؟
راستش از اول حسابی گیجم کردی.
یه لحظه دنبال تابلوت بودی و رفتی شورای محله،
حالا یه‌دفعه رفتارت عوض شده. دیگه هیچی ازت سر درنمیارم.
چیزی مصرف کردی؟
آبنبات چوبی.
می‌خوای؟
صبر کن... یه لحظه.
باز شروع شد!
باز تقصیر من شد؟ همیشه من مقصرم؟!
همیشه همه‌چیز رو گردن من می‌ندازی! همیشه همین‌طوری بودی!
وای خدای من... این دیگه چیه؟
این بار کجا اومدم؟
اَه! این دیگه چیه؟
من کجام؟
- چی شده؟ - صد و پنجاه پزوم پرید!
چی سرت اومده؟
آدل! آدل! وای خدای من!
این آبنبات حسابی اثر کرده!
هی! داری منو می‌پیچونی؟
وای خدا! جنس جدید آوردن! دارم از ذوق می‌میرم!
آته ایسا!
عاشقشون شدم! چقدر خوشگلن!
دختر، همه‌جا دنبالت می‌گشتم.
هی صدات می‌کردم، اصلاً متوجه نشدی.
- وای چه قشنگ! - کجا بودی؟
خاله و دایی یه عالمه منتظر تو بودن.
آها.
صبر کن، بهشون خبر می‌دم رسیدی.
راستش هیچی یادم نمیاد...
خودت که می‌دونی وقتی بقیه شخصیت‌ها کنترل رو دست می‌گیرن چه می‌شه.
دیگه نمی‌دونم باید چی کار کنم.
داری منو می‌پیچونی، نه؟
یه لحظه... من تو رو می‌شناسم.
ها؟
من که تا حالا ندیدمت.
اشتباه نمی‌کنم.
تو همونی هستی که توی عکس کنار آته ایسا، جلوی شورای محله بودی.
نکنه تعقیبش می‌کنی؟
تعقیبش می‌کنم؟
من تعقیبش نمی‌کنم.
ما همدیگه رو می‌شناسیم.
- می‌شناسدش؟ - ها؟
من نمی‌شناسمش.
تا حالا ندیدمش.
دیدی؟ نمی‌شناستت.
یعنی چی نمی‌شناسی؟ کل روز با هم بودیم!
مگه اسمت تریستان نبود؟
نه... نه...
یه‌یه!
ببخشید؟
نه! اسم قشنگ من...
کاکای‌ـه!
کاکای؟
نکنه کلاهبرداری؟
که هی اسمت رو عوض می‌کنی؟
- آقا، لطفاً برید. - آره، کلاهبرداری، نه؟
نه، اول باید یه چیزی رو برای خودش روشن کنم، چون...
بعداً هم می‌تونی.
به تابلوی دزدیده‌شده‌ش هم مربوطه.
اوه... مای... گاد!
تابلو گم شده؟!
آقا، لطفاً برید.
ولی مگه با هم دنبالش...
آقا، لطفاً همین الان برید!
- لطفاً تنهامون بذارید! - وای خدا!
- خواهش می‌کنم برید! - ولی هنوز صد و پنجاه پزو بهم بدهکاره.
داداش، مشکلی پیش اومده؟
آره! دردسر درست کرده!
- برو دیگه! اینجا کاری با تو نداریم! - نه آقا، من مشکلی ندارم.
- برو دیگه! اینجا لازم نیست. - هنوز بهم بدهکاره.
- بذار ما رسیدگی کنیم! - دردسر درست کرده؟
- همین الان برو! - نه، هیچ مشکلی نیست.
همین الان برو!
انگار اینجا فقط تویی که دردسر درست می‌کنی.
برو! نمی‌تونی یه وقت دیگه برگردی؟
برو! بذار خودمون حواسمون بهش باشه.
هی!
داری با آدل چی‌کار می‌کنی؟!
ها؟
هی! تو رو می‌شناسم، چهره‌ات آشناست!
تو همون دزدِ تابلو هستی، نه؟!
وای نه... داداش بوگارت!
بوگارت؟
اینجا چی‌کار می‌کنی؟ با آدل چی‌کار داری؟ چرا مزاحمش شدی؟
من مزاحم کسی نشدم!
هی! هی! هی!
کی مزاحم دخترم شده؟
همین یارو! همون مزاحمه!
این خل‌وچل اینجاست که دردسر درست کرده!
نه! من کاری نکردم!
دردسرسازه! عوضی!
صبر کن... این همون نیست که عکسش تو گروه اومده بود؟ پس واقعاً مزاحمه!
هی تو! گمشو بیرون!
اشتباه می‌کنید، من هیچ کاری باهاش—
ازش فاصله بگیر! مشکلت چیه؟
نمی‌خوای بری؟
پس نمی‌ری، آره؟!
گفتم گمشو!
بوگارت کجاست؟
بسه!
خواهش می‌کنم، بس کنید!
تمومش کنید!
اون دوستمه!
بهترین دوستم!
- بهترین دوست! - ایسا!
ایسا!
استونگ!
برید کنار!
یه‌یه؟
الان فقط خودمم... ایسا.
باز یه اسم جدید؟
اِم...
من...
اختلال هویت تجزیه‌ای دارم.
چند شخصیت متفاوت دارم.
دیگه مطمئن شدم.
تو یه دختر معمولی نیستی.
اون‌هایی که تا حالا دیدی،
چهار تا از شش شخصیت غالب من بودن.
چی؟!
شش تا؟!
راستی، منم باید عذرخواهی کنم.
ما اینجا همه یه خانواده‌ایم،
- باشه؟ - آره.
می‌دونی چرا اسم خیابونمون...
«خیابان اتحاد» گذاشته شده؟
اینجا چی‌کار می‌کنی؟
این کافه مال ماست.
الان هم شیفت کاریمه.
یه لحظه.
نکنه خودت تابلو رو برداشتی؟
شاید هم اون داستان همدست‌ها رو سرهم کردی که گمراهمون کنی!
دنبال من می‌گشتی؟
خوابشو ببین!
می‌دونی...
انگار دوباره دارن
به همون حالت قبلی برمی‌گردن.
دوباره با کوچک‌ترین چیزی تحریک می‌شه.
همه تقصیر همون مرده.
قرار شد دیگه
اسم اون آدم رو نیاریم، باشه؟
نکنه عاشق آته ایسا شده؟
نه! محاله!
عزیزم، اون همون کیف‌قاپه نیست؟
هی، تو!
بیا اینجا!
خودت!
هی!